De man die als Willy Brandt zo zijn stempel heeft gedrukt op de Duitse naoorlogse geschiedenis, werd geboren als Herbert Ernst Karl Frahm in Lübeck. Hij was de zoon van de ongehuwde verkoopster Martha Frahm. De naam Willy Brandt nam hij aan in 1933 toen hij een geheim congres van de Sozialistischen Arbeiter Partei Deutschland (SAPD) bezocht. Willy was lid geworden van deze radicale partij na zich eerst te hebben aangesloten bij de SPD, de sociaal-democraten.

Bij de SAPD werd al snel onderkend dat Brandt over een buitengewoon scherp verstand beschikte. De partij stuurde hem op diverse missies om het verzet tegen Hitler vanuit het buitenland vorm te geven. Zo bracht hij geruime tijd door in Oslo en was als journalist werkzaam in Spanje toen daar de burgeroorlog woedde.

In 1940, toen Duitsland Noorwegen binnenviel, vluchtte Brandt naar Zweden. Na de oorlog keerde Brandt terug naar zijn geboorteland en stichtte een gezin met zijn tweede vrouw Rut. Hij keerde ook terug naar de SPD en maakte binnen deze partij snel carrière. De voorlopige bekroning was het burgemeesterschap van Berlijn in 1957. Brandt verzette zich in die functie vergeefs tegen de bouw van de Muur in 1961.

1961 was ook het jaar waarin Brandt de landelijke politiek inging. Voor de verkiezingen van dat jaar -en van vier jaar later- was hij de lijstaanvoerder van de SPD. In 1966 werd Brandt in een coalitie met de CDU minister van buitenlandse zaken. Drie jaar later was de verkiezingsuitslag dermate gunstig voor de sociaal-democraten dat Brandt tot bondskanselier werd gekozen. Het werd de tijd van de Ost-politik, de pogingen tot een betere relatie met het Oostblok te komen. De internationale erkenning voor deze ontspanningspolitiek was zo groot dat Brandt er de Nobelprijs voor de Vrede van het jaar 1971 aan overhield.