Walhalla betekent letterlijk hemel voor de goden. In de mythologie van de Vikingen was het Walhalla een speciale hemel, voorbehouden voor de gesneuvelden in de strijd. Voor de Vikingen was het sneuvelen in de strijd de hoogste eer die een man kon halen; de angst om een natuurlijke dood te sterven was zo groot dat veel mannen zich op het ziekbed lieten doorboren met speren. Volgens de Vikingen was het Walhalla het rijk van de krijgsgod Odin. De Vikiingen geloofden dat de helden van Odin dagelijks in de strijd sneuvelen om 's avonds door Odins krijgsmaagden, de walkuren, van het slagveld naar het Walhalla te worden gebracht. Hier werden ze onthaald op varkensvlees en honingwijn. Elke ochtend keerden de strijders terug naar de strijd om opnieuw gedood te worden.
Om in het Walhalla te komen, moesten vele hindernissen overwonnen worden. Het Walhalla was omgeven door een gracht (Tund), waarin een weerwolf (Tjodvitner) naar mensen viste. De toegangspoort tot het Walhalla was beveiligd met behulp van magie (Odin was ook de god van de toverij) en het Walhalla werd ook nog door de twee wolfshonden van Odin.
Naast het Walhalla bestond de hemel hella, die bedoeld was voor de zieken, ouderen, vrouwen en mannen die een natuurlijke dood waren gestorven.
