De transistor is de belangrijkste actieve halfgeleider. Alle latere IC's zijn opgebouwd met (soms miljoenen) transistoren als basis. De transistor is in 1947 uitgevonden door John Bardeen, Walter Houser Brattain en William Bradford Shockley, die daar in 1953 de Nobelprijs voor de Natuurkunde kregen. Het onderscheid tussen elektrotechniek en elektronica wordt doorgaans gemaakt op basis van het aanwezig zijn van actieve componenten, waarvan de transistor de belangrijkste is.

Een - zeer vereenvoudigde - beschrijving van de transistor is als volgt. Een stroompje van basis (B) naar emitter (E) (in de richting van de pijl in het plaatje) stuurt de stroom van collector (C) naar emitter. volgens:

Populair gezegd kan met een kleine spanning de weerstand tussen de twee andere pootjes geregeld worden. Op die manier kan met een klein stroompje of spanninkje een veel grotere stroom gestuurd worden en zo werkt de transistor dus als versterker.

Er zijn twee basistypen transistors: De oorspronkelijke bipolaire transistor, en de Field Effect Transistor (FET). De eerste reguleert door middel van een stroompje en de tweede door middel van een spanning.

chips zijn opgebouwd uit grote hoeveelheden transistors, maar in digitale chips worden transistors niet echt als analoge versterker gebruikt maar puur om een stroom aan en uit te schakelen, dus als schakelaar.

Voor de uitvinding (1947) van de transistor gebruikte men elektronenbuizen of relais voor dit soort toepassingen. computers bestonden toen bijvoorbeeld uit een hele kamer met elektronenbuizen, maar aangezien elk van die buizen een beperkte levensduur had moest er bijvoorbeeld twee keer per dag een buis vervangen worden en moesten de berekeningen weer over. Voor telefooncentrales die met relais gebouwd werden gold iets soortgelijks.

Externe link