Hij maakte dus de opkomst van het Franse Impressionisme mee, ofschoon zijn stijl aanvankelijk realistisch bleef.

Als leerling van Jacob Jacobs, leraar sedert 1843, kreeg Theodoor zijn academische vorming aan de Antwerpse Academie voor Schone Kunsten.

Hij ging te Brasschaat wonen in 1880 en verbleef in Zeeland tussen 1886 en 1890.

Intussen had hij al meegewerkt, als lid-medestichter, aan het ontstaan van de Brusselse progressistische kunstenaarsgroep "Les XX", in 1883, onder impuls van de jurist Octave Maus, naast zijn tijdgenoten James Ensor, Willy Finch, Willy Schlobach, Theo Van Rysselberghe e.a.

In 1891 behoorde hij tot de medestichters van de Antwerpse groep "De XIII".

Zijn gevoeligheid voor de natuur, de zee en de grote horizonten van de Kempen lieten hem toe zijn lichtspelingen en atmosferische vibraties in kleur te brengen, zodat hij doorging als een der betere gangmakers van het Belgische post-impressionisme.

Zowel psychisch als fysiek kende Theodoor Verstraete echter geen meeval. Hij verloor zijn gezicht in 1895 en zijn overemotionele ingesteldheid leidde tot krankzinnigheid in zijn laatste levensjaren.

Werk wordt van hem bewaard in de musea van Antwerpen, Brussel, Gent en Doornik.