Stotteren is een aandoening die welliswaar niet onder de categorie ernstig kan vallen, maar toch knap lastig kan zijn. Stotteren is dan ook geen afwijking, maar een kleine hapering aan de middenrifspier. Natuurlijk wordt dit verergerd door de nervositeit die een stotteraar kan voelen, druk, en andere vormen van verergering zoals lichamelijke trekjes.
Stotteren kan zijn aangeboren of aangeleerd. Dit lijkt in eerste instantie onlogisch, maar het kan voorkomen dat een kind zich het stotteren zelf aan kan leren door te snel te willen praten, te onduidelijk te spreken of nervositeit.
Een oorzaak van aangeboren stotteren kan zijn dat de hersenen te weinig zuurstof hebben gekregen tijdens de geboorte.
Als stotteren is aangeleerd, kan het meestal ook wel worden afgeleerd of worden verbeterd door logopedie of een speciale stottertherapie.
Bij aangeboren stotteren kan de aandoening vanzelf weggaan of altijd aanwezig blijven. In het laatste geval is in de meeste gevallen helaas niets aan te doen.
