Table of contents

1 natuurkunde 2 wiskunde 3 muziek 4 geschiedenis van de seconde (tijd)

natuurkunde

De seconde is de internationale standaardeenheid voor tijd. Zij is gedefiniëerd als de duur van 9.192.631.770 perioden van de golflengte die correspondeert met de overgang tussen twee hyperfijne energieniveaus van de grondtoestand van ¹³³Cesium.

In de meetkunde het symbool ", een 1/3600ste deel van een graad.

In de muziek altijd secunde genoemd, zie interval (muziek).

De seconde is een oude eenheid. De oorspronkelijke definitie van de seconde is gebaseerd op de definitie van een etmaal. De seconde is één zestigste deel van een minuut, een minuut is één zestigste van een uur, en een uur is één vierentwintigste van een etmaal. Als een etmaal wordt gezien als de tijd tussen 2x een zonsopgang, blijkt wel dat deze definitie niet nauwkeurig genoeg is, want de duur van een etmaal kan op sommige breedten op onze planeet behoorlijk variëren.

Om de seconde te standaardiseren is een gemiddeld etmaal gedefinieerd, en de seconde werd één 86.400ste daarvan (60x60x24).

Deze definitie voldeed prima, totdat astronomen erachter kwamen dat ook de gemiddelde dag niet zo constant is als men zou willen. De aarde draait namelijk steeds langzamer. In 1956 is door de Internationale Commissie voor Maten en Gewichten de gemiddelde dag van het jaar 1900 als officiële uitgeroepen, en de seconde werd gedefinieerd als één 31.556.925,9747-ste van dat jaar. Deze definitie was niet handig, want niemand kon meer meten hoe lang het jaar 1900 precies geduurd had.