Duizenden jaren geleden kwamen de eerste culturen tot bloei. Mensen trokken niet meer rond achter de dieren aan, maar vingen en domesticeerden dieren, en verbouwden groenten en andere gewassen.

Dit bracht veel veranderingen met zich mee. Mensen gingen niet én vee hoeden én groenten verbouwen. Dus gingen ze handelen. Al gauw bleek het handig te zijn als je kon onthouden wat je had verhandeld. Zo onstonden de schriften.

De oudste schriften hadden een hiëroglifisch karakter. Dat wil zeggen dat voor elke woord of begrip een apart teken bestond. Nadeel van zo'n systeem was, dat er zeer veel tekens nodig waren, waardoor het beheersen van zo'n schrift erg moeilijk was.
Later ontstond andere type schrift, met name het fonetische (alfabet), waarbij een teken niet langer een heel woord, maar een klank voorstelde. Zo kon het aantal benodige tekens worden teruggebracht van duizenden tot tientallen. Wij gebruiken 26 tekens in ons latijnse alfabet.
Er bestaat nog derde type schrift; het lettergreepschrift. Daarbij staat elke teken voor bepaalde lettergreep. Dit type schrift is zeldzaam.

Het schrift werd gebruikt om gebeurtenissen en handelsovereenkomsten op te schrijven. Het is hierdoor een belangrijke bron voor de geschiedenis van volkeren en culturen.

Sommige schriften lijken op elkaar. Dit komt doordat volken ze van elkaar hebben overgenomen. Zo lijkt ons schrift sterk op het Oud-Grieks doordat we het via de Romeinen van de Grieken hebben overgenomen.