De Schelde is een rivier die ontspringt in Noord-Frankrijk en door Vlaanderen via Antwerpen naar de Noordzee stroomt. Vanaf deze grote havenstad stroomt de rivier naar het Westen. Oorspronkelijk verdeelde zij zich daar in twee takken, de Oosterschelde en de Westerschelde of Honte. De verbinding met de Oosterschelde is echter verbroken sinds Walcheren en Zuid-Beveland met het vasteland van Brabant verbonden werden. Tot die tijd werd echter de Oosterschelde de gebruikt als scheepvaartweg. Via de Westerschelde stroomt het helaas ernstig vervuilde Scheldewater langs Terneuzen, Breskens en Vlissingen de Noordzee in.
De Schelde (Frans: Escaut) meet 350 kilometer. Haar bron ligt bij Gouy-Le-Catelet op het Plateau van Saint-Quentin. Tot aan Gent heet de rivier Bovenschelde, daarna Zeeschelde of Benedenschelde. De gehele Zeeschelde vormt met de Westerschelde een estuarium, waar het getij merkbaar is. Het verval van de rivier is 95 meter, waarvan 79 meter op Frans grondgebied. De zijrivieren zijn achtereenvolgens de Scarpe, de Haine, de Leie, die bij Gent in de Schelde stroomt, de Dender in Dendermonde, de Durme in Tielrode en de Rupel in Rupelmonde.
Geschiedenis Eeuwen geleden werd de rivier de Scaldis of Scalda genoemd, op een Engelse kaart uit 1797 vindt men de benaming Scheldt, net zoals de Antwerpenaar vandaag spreekt over 't Scheld. De Schelde is al zeer lang van grote commerciële en strategische betekenis. De Romeinen hadden al belangstelling voor het Scheldegebied, niet zo zeer omdat zij het er zo aangenaam vonden, daarvoor was het er te koud en nat. Overstromingen waren zeker in hun tijd een groot probleem. De reden was de verbinding per schip naar Britannia. Op Walcheren stond een tempel waar hun scheepslui graag de hulp en bescherming van de godin Nehalennia gingen inroepen. Eerst was het gebied stevig in Romeinse handen. De grens lag zo'n 100 km naar het Noorden aan de Rijn. Omstreeks 260 begonnen echter invallen van de Franken een bedreiging te vormen. Rond 290 was het gebied in hun handen en belaagden zij de Romeinse scheepvaart met piraterij. Er volgden nog een aantal veldtochten tegen hen, onder Constantijn bijvoorbeeld en ook Julianus probeerde ze te onderwerpen, maar gaf hun uiteindelijk maar heel het huidige Vlaanderen en Nederland onder de rivieren in bezit onder voorwaarde dat ze bondgenoten zouden worden. Later werd dit de kern van waaruit zij Gallië zouden veroveren. Na de delingen van het Karolingische Rijk in 843 en 872 werd de rivier de grens tussen het West- en Oostrijk. Getuige van de strijd tussen beide Rijken zijn nog te vinden in Ename bij Oudenaarde. Ename, gelegen aan de tegenovergesteld, Ottoonse oever van de Schelde was goed op weg om in plaats van Oudenaarde een stad te worden. Hoewel later dat alleen op papier nog betekenis had zou dat tot 1528 zo blijven. Tegen die tijd was het Scheldegebied (vooral Antwerpen) een van de economisch belangrijkste gebieden in Europa vanwege de handel. Na de val van de stad verdwenen veel handelaren naar Amsterdam en werd de rivier afgesloten voor handelsverkeer door de Republiek van het Noorden. Het feit dat Staats Vlaanderen in Noordelijke handen bleef was daarbij van grote strategische betekenis. Pas na 1813 ging de Schelde weer open, tot de onafhankelijk van België in 1830. Na de pacifactie tussen België en Nederland in 1839 werd er uiteindelijk een Scheldeverdrag tussen Nederland en België gesloten waarin werd bepaald dat dat zo zou blijven.
In de Tweede Wereldoorlog werd de strategische betekenis van de rivier nog eens zwaar onderlijnd. Er is hevig gevochten om de controle van de monding van de rivier en Walcheren is onder water gezet via een bombardement omdat de geallieerden Antwerpen nodig hadden voor hun bevoorrading.
Externe link: Schelde Informatiecentrum Waterstanden [1] 
