Saint-Pierre en Miquelon Saint-Pierre en Miquelon bestaat uit een groep van acht kleine eilanden ongeveer 25 km voor de kust van Newfoundland (Canada) in het noorden van de Atlantische oceaan, met als hoofdplaats 'Saint-Pierre'. Officieel wordt deze Franse archipel 'Collectivité Territoriale Saint-Pierre et Miquelon' genoemd. De voornaamste bron van bestaan is de visserij (vooral kabeljauw). De eilanden zijn bevoorradingsplaatsen van waaruit vissersschepen de vissersbanken kunnen bereiken. Vanwege de granietachtige bodem is er nauwelijks landbouw. De inwoners van deze eilanden zijn afstammelingen van Basken, Normandiers en Bretons.
Chronologie:
- 1520 De eilanden worden officieel ontdekt door de Portugese ontdekkingsreiziger João Alvares Fagundes.
- 1536 Jacques Cartier neemt voor de Franse koning Frans I de eilanden in bezit.
- 1604 Franse vissers vestigen zich op de eilanden.
- 1670 De eilanden maken deel uit van de Franse kolonie Plaisance.
- 1713 Door Groot-Brittannië toegevoegd aan Nova Scotia.
- 1763 Na de Zevenjarige Oorlog worden de eilanden weer Frans. Het is het enige gebied van alle Franse Noordamerikaanse bezittingen dat Frans blijft.
- 1793 Tijdens Napoleontische oorlogen worden de eilanden verschillende keren door de Britten bezet.
- 1814-1816 De eilanden worden permanent bij Frankrijk ingelijfd.
- 1935 Er wordt lokaal zelfbestuur ingesteld op de eilanden.
- 1940-1941 Het bestuur is loyaal aan het Duitsgezinde Vichy Frankrijk.
- 1941-1945 De vrije Fransen van Charles de Gaulle onder leiding van Admiraal Museliernemen de eilanden in bezit.
- 1946 De eilanden vormen een Frans overzees territorium.
- 1976-1987 Er woedt een felle Visserijoorlog met Canada over visserijrechten en visquota.
- 1976 De eilanden worden een overzees departement van Frankrijk en maken dus integraal deel uit van Europa.
- 1985 De status van de eilanden verandert in een 'territoriaal collectief'.
- 1992 Een arbitraire commissie beslist dat de eilanden een exclusief economische zone dienen te krijgen.
