Al op jonge leeftijd, in de zestiger jaren, trad hij veel op met Steampacket, Long John Baldry, Jully Driscol en Alexis Corner. Zijn eerste opvallende plaatopname was zijn virtuoze mondharmonicaspel op het nummer My Boy Lollipop van Milly Small, een ska zangeresje in 1964. Hij bleef relatief onbekend totdat hij zich in 1967 aansloot bij de Jeff Beck Group (voorloper van Led Zeppelin en vele anderen) met virtuoos gitaarspeler Jeff Beck, bassist Ron Wood en drummer Aynsley Dunsbar.

In 1971 verliet hij de Jeff Beck Group om samen met Ron Wood over te stappen naar The Faces. Hij bracht in datzelfde jaar nog een solo album uit, Every Picture Tells a Story, en vanaf dat moment genoot hij internationale bekendheid. Toen het B-kantje Maggie May vaak op de radio werd gedraaid kreeg hij met het album en de single, gelijktijdig, een nummer 1 in de Verenigde Staten en in Groot Brittannië, iets dat in de geschiedenis van de populaire muziek nooit eerder was voorgekomen en sindsdien nog door niemand is geëvenaard. The Faces (met Stewart) kregen in deze tijd hun enige top 10 hit in de VS met het nummer Stay with me. In de UK echter waren ze de populairste band tot ze in 1974 uit elkaar gingen. Cindy Incidentally en Pool Hall Richard stonden er weken op de eerste plaats.

Sailing (1975), en Tonight's The Night, dat zestien weken op nummer 1 staat in de Amerikaanse Billboard in 1976, bevestigen het grote talent van Rod Stewart.

Aan het eind van de 70er jaren had hij nog een nummer 1-hit met het nummer Do Ya Think I'm Sexy? (1978). Daarna nam zijn productiviteit wat af en stond hij meer bekend als rockster, dan om zijn muzikale talent. Volgens zijn fans is dit eigenlijk niet eerlijk, omdat uit die periode de twee rocksongs, Hot Legs en Foolish Behaviour kwamen. Die, volgens diezelfde fans, tot zijn beste materiaal behoren.

In 1993 nam hij samen met Sting en Bryan Adams de hit All for Love op voor de film The Three Musketeers.

In 2002 keerde Rod terug in de top van de albumlijsten met It Had To Be You, een verzameling van oude klassiekers van Cole Porter tot Nat King Cole uit de jaren '20 en '30 . De verkoop staat op 4.200.000 exemplaren wat een unicum is in de jaren van downloaden. Geen enkele andere artiest van zijn generatie heeft hem dit nagedaan.

Rod Stewart solo en vooral ook Rod Stewart samen met de Faces wordt door vele artiesten als hun grote voorbeeld genoemd, zoals o.a. Alanis Morrisette, The Black Crowes, Stereophonics, Pearl Jam (die zelfs enkele riffs van de Faces geleend hebben) en zelfs Rage Against The Machine.

Paul Cook en Steve Jones van de Sex Pistols hebben jaren na hun Punk glorie toegegeven dat het nummer Pool Hall Richard (1973) van de hand van Rod Stewart en Ron Wood) voor hun de eerste echte Britse punk-song was, de tekst Bang go the Queen, she's so obscene, her hands are dirty but her image clean, Pool Hall Richard, kid you're wicked, whe now! zegt genoeg.

And he's done it again... eind 2003 keert hij weer terug met het album As Time Goes By waarmee hij de tweede plaats bezet in de Amerikaanse en de Canadese en de eerste in de Australische album hitlijst in november 2003.

Discografie