Rattachisme is een institutionele voorkeur om Wallonië, het Frans sprekende deel van België, - opnieuw - aan te sluiten bij Frankrijk. De Belgische Revolutie van 1830 was, naast tal van andere motieven, ook geïnspireerd door het rattachisme. Vooral intellectuelen uit het Luiksese verkozen een aanhechting bij Frankrijk, en tal van leiders van de Belgische Revolutie waren rattachisten van Franse oorsprong (Alexandre Gendebien, Charles Rogier,...). Door politieke omstandigheden werd deze optie onmogelijk, en ontstond de Belgische staat. De meeste rattachistische opstandelingen aanvaardden de feiten. Alleen Alexandre Gendebien bleef trouw aan zijn idealen, maar raakte politiek snel geïsoleerd. Zijn verwant Paul-Henri Gendebien is nog steeds een verwoede rattachist.
Er is veel discussie over de R van rattachisme. Sommigen beweren dat die misplaatst is omdat Frankrijk en Wallonië slechts een twintigtal jaar samen waren, ten tijde van de Franse Revolutie. Voorheen behoorde Wallonië altijd tot de (Spaanse/Oostenrijkse) Nederlanden en daarvoor tot het Heilige Roomse Rijk. Deze bevinding mag dan correct zijn, attachisme is niet aanvaard, rattachisme wel.
Momenteel kent het rattachisme niet veel aanhangers: bij de federale verkiezingen van 2003 haalden het Rassemblement Wallonie-France (RWF) 25.416 stemmen (0,39%) en de lijst F.R.A.N.C.E. 5.668 stemmen (0,09%). Af en toe doet een Waalse politicus wel eens een rattachistische uitspraak (bv Claude Eerdekens (PS), Yvan Ylieff (PS),...) maar deze worden niet ernstig genomen en beschouwd als communautair.
