Pop-Art

Na de Tweede Wereldoorlog kregen de mensen meer vrije tijd door allerlei uitvindingen die het leven vergemakkelijkten. Pop-Art is een kunststroming die is ontstaan in Amerika vlak na de oorlog en in Engeland, wel gelijktijdig maar onafhankelijk van elkaar. Omdat de mens niet naar de kunst wil volgens de Pop-Art (hij snapt er niets van), is het doel om de kunst naar de mens te brengen. Daardoor zijn Pop-Art-werken vooral decoratief en hebben ze geen boodschap: dit zou te moeilijk zijn voor het volk. Consumptiemaatschappij, alledaagse gebruiksvoorwerpen, individueel vervaardigde serieproducten, alle reproduceerbare objecten worden voortaan als motieven aanvaard in de kunst.

In Engeland is Eduardo Paolozzi de voorman van de beweging, terwijl David Hockney, Allan Jones, Peter Blake en Richard Hamilton enkele van de belangrijkste Pop-Art-kunstenaars worden.

In Amerika gaat Pop-Art zijn oorsprong zoeken in de Ready-mades van Marcel Duchamp en in het abstracte expressionisme van een Robert Rauschenberg. Andy Warhol, Lasar Segall, Roy Lichtenstein, Claes Oldenburg, Keith Haring, Jasper Johns, Peter Max, en Wayne Thiebaud zijn er de merkwaardige meesters van.