Met de Poolse Delingen verdween aan het eind van de 18de eeuw in drie stappen de Pools-Litouwse confederatie van de kaart van Europa. Polen en Litouwen werden in drie verdragen verdeeld tussen het Pruisen van Frederik de Grote, het Rusland van Catharina de Grote en het Oostenrijk van Maria-Theresia. Tegen de drie opkomende grootmachten was het intern zeer verdeelde Polen-Litouwen niet opgewassen. De Eerste Poolse Deling vond plaats in 1772: Pruisen eigende zich Pommerellen en Ermland toe, Rusland Latgallen (Pools Lijfland) en delen van Wit-Rusland, en Oostenrijk Galicië en het door Hongarije aan Polen beleende Zips.
De Tweede Poolse Deling vond plaats in 1793, nadat Polen in 1791 een revolutionaire grondwet had aangenomen. Bij deze deling waren alleen Pruisen en Rusland betrokken. Pruisen kreeg Groot-Polen met Poznan (Posen) alsmede de steden Torun (Thorn) en Gdansk (Danzig) en Rusland de door orthodoxen bewoonde gebieden in het oosten, voorzover het die in 1772 niet al had verworven.
De Poolse opstand onder Tadeusz Kosciuszko was in 1795 de aanleiding om het resterende Polen ook op te delen. Bij de Derde Poolse Deling kreeg Oostenrijk Krakau en omgeving, Rusland Litouwen en Koerland en Pruisen de Poolse hoofdstad Warschau.
Het Congres van Wenen (1815) bevestigde de liquidatie van Polen. Rusland won verder terrein: het gebied rond Warschau werd in naam zelfstandig (Congres-Polen), maar in de praktijk werd het een Russische vazalstaat.
Polen en Litouwen zouden pas in 1918 weer onafhankelijk worden om in 1939 resp. 1940 opnieuw door hun machtige buren onder de voet te worden gelopen. De Duits-Russische inval in Polen in 1939 wordt wel als de Vierde Poolse Deling aangeduid.
