Pieter Zeeman (25 mei 1865 - 9 oktober1943) Nederlands natuurkundige
In 1902 deelde hij met Hendrik Lorentz de Nobelprijs voor zijn ontdekking van het Zeeman effect.
Hij werd geboren in Zonnemaire in Nederland. Hij studeerde bij Lorentz aan de Universiteit van Leiden. Vanaf 1890 gaf hij daar ook les. In 1896 startte hij een onderzoek op verzoek van Lorentz naar het effect van magnetische velden op licht en ontdekte wat nu bekend staat als het Zeeman effect.
Het Zeeman effect is het verschijnsel dat spectraallijnen van een atoom dat vanuit een aangeslagen toestand licht uitzendt zich opsplitsen bij de aanwezigheid van een sterk magnetisch veld. Dit is één van de bewijzen voor het bestaan van kwantisatie in de elektronenbanen rond het atoom, en daarmee één van de aanwijzingen van de juistheid van de kwantummechanica.
Zijn ontdekking was ook een bewijs voor Lorentz' theorie van de elektromagnetische straling.
Zeeman was hoogleraar natuurkunde aan de Universiteit van Amsterdam vanaf 1900. In 1908 werd hij directeur van het Natuurkundig instituut aldaar. Tot zijn dood bleef hij actief in het onderzoek naar de voortplanting van licht in media zoals water, kwarts en vuursteen.
