Paulus (aanvankelijk Saulus of Saul) was een christelijke apostel. Hij werd uit joodse ouders geboren omstreeks 10 v. Chr. in Tarsus (Cilicië) en overleed in Rome, in 64 of 67. Paulus heeft het christendom verspreid in de landen rond de Middellandse Zee, in het bijzonder in wat nu Turkije en Griekenland is. Zijn levensloop wordt beschreven in het bijbelboek Handelingen der Apostelen.
Volgens die bron was Paulus aanvankelijk actief als vervolger van de ontluikende geloofsgemeenschap die na de kruisiging van Jezus was ontstaan.
Hij bekeerde zich toen hij, op weg naar Damascus om Jezus' volgelingen te bestrijden, een visioen kreeg waarin Jezus hem opriep om zich te bekeren.
Paulus ondernam vervolgens diverse reizen door Klein-Azië om proto-christelijke gemeentes te stichten. Omdat hij meende dat Jezus op aarde was gekomen om de gehele mensheid te verlossen, raakte hij in conflict met de geloofsgemeenschap in Jeruzalem, die exclusief joods wilde zijn.
Paulus verdwijnt uit beeld wanneer hij naar Rome verdwijnt om aldaar berecht te worden.
De brieven die hij schreef om het contact met de door hem gestichte gemeentes te onderhouden, maken deel uit van het bijbelse Nieuwe Testament.
Zie ook: Paulus (brieven)
