Het was de Franse schrijver-dichter-essayist Guillaume Apollinaire die het Orphisme voor het eerst omschreef als abstracte stijl in de Schilderkunst, in februari 1913 in het artikel Die moderne Malerei in het nr. 148-149 van Der Sturm. Geïnspireerd door het werk van het gezin Robert en Sonia Delaunay en verwijzend naar de mythologische figuur Orpheus ging het hem om een artistiek literaire benadering van een lyrisch abstracte compositie met uitsluitend contrasterende kleuren.
Op het Parijse Salon des Indépendants van maart 1913 werd deze term gewoon geïnterpreteerd als een nieuwe Orphische School, door de aanwezige kunstcritici. De meningen omtrent de al of niet beoefenaars ervan bleven echter zo vaag en uiteenlopend, dat de groeperende omschrijving nauwelijks de esthetische opposities dekt.
Naast de beide Delaunays worden Frantisek Kupka, Fernand Léger, Marie Laurençin en Francis Picabia als voornaamste lyrisch abstracten erkend.
