De nederzetting Delphi lag aan de zuidelijke voet van het gebergte Parnassus, in midden-Griekenland, volgens de oude Grieken het centrum van de wereld. In die plaats stond een zeer belangrijke tempel, gewijd aan de god Apollo. Die tempel herbergde ook een priesteres, Pythia genaamd, die zelf 'het orakel' genoemd werd. Een zogenaamde 'Heilige Weg' leidde naar de tempel toe. Van heinde en ver trokken jaarlijks duizenden mensen, vaak pelgrims, daar overheen om de goden goede raad te vragen bij het nemen van belangrijke en moeilijke beslissingen. En Pythia fungeerde als doorgeefluik van die raadgevingen.

Wanneer er mensen bij haar kwamen, zette ze zich op een driepotig krukje, dat boven een scheur in de grond geplaatst was. Uit die scheur stegen bedwelmende dampen op, die haar na een poosje in een kennelijke staat van vervoering brachten. Dan begon zij onverstaanbaar te brabbelen, waarvan niemand iets begreep, maar waarvan men aannam dat het een boodschap van de goden was. Enkele priesters, die altijd vlakbij meeluisterden, schudden dan begrijpend hun hoofd en gaven, als Pythia uitge-orakeld was, een vertaling van wat de woorden van de goden zouden zijn. Vaak was de boodschap kryptisch omschreven en vergde het de nodige inspanning om er inderdaad een praktische raad uit te destilleren.

Van de tempel in Delphi zijn nog resten over, de fundamenten en enkele zuilen. Maar ook het orakel zelf is nooit geheel uit de Griekse samenleving verdwenen. Nog altijd zijn er Grieken, waaronder politici en beleidsmakers, die het orakel van Delphi raadplegen, zij het uiteraard in andere omstandigheden en haar naam is niet meer Pythia.