Odin, ook wel bekend als Wodan, Wortan of Woten, was de oppergod van de Germaanse goden. Hij stond vooral bij de Vikingen in aanzien en zijn verering bereikte een hoogtepunt in de 8e en 9e eeuw. De ruige zeelieden en plunderaars voelden zich aangetrokken tot 'de vader der gesneuvelden', die in het Walhalla de Einherjar ('roemrijke doden') huisvestte. In deze periode kwam de eenogige Odin vermoedelijk als oppergod in de plaats van Tyr, volgens de Romeinen de hemelgod van de Noord-Europese volkeren. Ook Tyr was een oorlogsgod, maar Odin bezielde de fanatiekste krijgers. Hij kon mannen in een staat van razernij brengen, zodat ze nergens bang voor waren en geen pijn meer voelden.
Deze angstaanjagende 'berserkers' stortten zich naakt in de strijd. Odins naam betekent zoveel als 'razernij' of 'waanzin', en suggereerst eenzelfde bezetenheid als die van de Ierse held Cu Chulainn. Uit het feit dat Odin oppergod werd, blijkt hoe belangrijk oorlogvoering voor de Germanen was. Odin belichaamde overigens niet de strijdlust: hij blies die slechts bij anderen in.
Odin zaaide altijd conflicten en beval Freya eens twee vorsten elkaar naar de strot te laten vliegen, zodat hun vazallen op het slagveld door plassen bloed moesten waden.
De Deens koning Harald zou van Odin tactisch onderricht hebben gehad en behaalde vele overwinningen. Maar in zijn laatste slag nam Odin de plaats in van Haralds wagenmenner en joeg hem de dood in. Dergelijke grillen verklaarde Odin met de opmerking: 'de grijze wolf loert op de paleizen der goden'.
Het bijeenbrengen van gesneuvelde krijgers in het Walhalla was de enige strategie die hij kon volgen met het oog op de godenschemering. Hij had de Einherjar hard nodig voor de definitieve slag tegen de vorstreuzen op de Vigrid-vlakte, die bijna niemand zou overleven.
Odin was tevens een god van tovenarij en wijsheid. Hij had bijna alles over voor wijsheid. Zo zeer zelfs dat hij zijn ene oog in de bron van Mimir had geworpen in ruil voor wijsheid. Hij kreeg ook wijsheid door zich negen dagen op te hangen aan de wereldboom Yggdrasil. Door deze vrijwillige dood en de daarop volgende herrijzing verkreeg hij grotere wijsheid dan wie ook.
Naast Frigg, zijn echtgenote, beminde Odin vele andere vrouwen. Tot zijn zoons behoorden Thor, Balder, Hodr en Vali. Odin liet zich op de hoogte houden van de gebeurtenissen in de negen werelden door zijn twee trouwe raven Huginn en Muninn.
Zijn kennis van de toekomst bedrukte Odin. De Germaanse mythologische cyclus was begonnen met een bloedbad toen Odin, en zijn broers Vili en Ve, de mensenwereld uit het lijk van de vorstreus Ymir schiepen en zou eindigen met het bloedbad Ragnarok, waar het bloed van de reuzen zelf zou vloeien. De proloog tot Ragnarok was de dood van Odins zoon Balder, die de goden deed beseffen dat Loki was uitgegroeid tot een duivelse macht. Odin kon de catastrofe niet voorkomen. Zijn enige troost lag in de wetenschap dat Balder vereerd zou worden in een nieuw land dat zou oprijzen uit de zee.
