Algemeen
Na de splitsing van Korea in 1945, wordt de macht over het noordelijke deel aan de Sovjet-Unie en die in het zuiderlijke deel aan de Verenigde Staten toegewezen. In 1948 wordt in het noordelijk deel onder invloed van de Sovjet-Unie de communistische Democratic People's Republic of Korea uitgeroepen, kortweg Noord-Korea, met als hoofdstad Pyongyang.
Administratief
Noord Korea is administratief verdeeld in 9 provincies (Do) en 4 speciale steden (Si)
Landschap
Het Noord-Koreaanse landschap wordt gekenmerkt door vele gebergten waarvan de Nangnim-sanmaek de voornaamste is. Dit bergland, dat 80% van het land beslaat, kent een relatief onvruchtbare grond. Door zijn landklimaat, kent Noord-Korea warme zomers en koude winters.
De Noord-Koreaanse bevolking (ruim 22 miljoen inwoners in 2002) wordt gevormd door de nazaten van wat oorspronkelijk waarschijnlijk immigranten uit het noord-oostelijk deel van Azië waren. Korea heeft vrijwel geen etnische diversiteit. Koreaans is de nationale taal. Tweederde van de Noord-Koreaanse bevolking is niet-religieus, hetgeen wellicht te maken heeft met het feit dat religieuze activiteiten door de overheid worden ontmoedigd, de officieel geldende vrijheid van religie ten spijt. De waarschijnlijk belangrijkste religieuze traditie wordt gevormd door "Ch?ondogyo" ("Religie Van De Hemelse Weg").
Noord-Korea wordt geregeerd door een sterk centralistisch, communistisch bewind. Het economisch beleid van dit regime is eveneens sterk gecentraliseerd en overheid-gestuurd en is gericht op zelfvoorziening en een minimum aan buitenlandse handel.
Staat in noord-oost Azië. Geschiedenis
De geschiedenis van Noord-Korea begint in 1945. Korea is dan, sinds 1910, bezet/geannexeerd door Japan, een situatie waaraan een einde komt tegen het einde van de tweede wereldoorlog, met de atoombom op Hiroshima en vervolgens de overgave van Japan. Het bewind over Korea wordt ?verdeeld?: het zuidelijke deel wordt bezet door de Verenigde Staten en het noordelijke deel door de Sovjet-Unie. Onder invloed van de Sovjet-machthebbers komt op 29 augustus 1946 Noord-Korea's communistische partij (KWP) aan de macht onder leiding van Kim Tubong and Kim Il Sung. De partij voert politieke en economische hervormingen door waarbij niet-communistische invloeden worden uitgeschakeld, religie wordt onderdrukt en een ?partij-geleide? economie wordt ingesteld. Kim Il Sung zal tot in de jaren 90 in Noord-Korea de touwtjes in handen houden.
In 1948 (op 9 september te P'yongyang) wordt The Democratic People's Republic of Korea (DPRK) uitgeroepen.
Noord-Korea als zelfstandige staat is daarmee een feit.
In juni 1950 valt het Noord-Koreaanse leger Zuid-Korea binnen, het begin van wat bekend zal worden als de Koreaanse oorlog. Deze eindigt in juli 1953 met tussenkomst van de Verenigde Naties, niet in vrede maar in een wapenstilstand die tot op de dag van vandaag voortduurt. De oorlog heeft aan beide kanten miljoenen levens gekost. In deze oorlog wordt Zuid-Korea geholpen door de Verenigde Staten (onder de vlag van de Verenigde Naties), Noord-Korea door China.
Noord-Korea herstelt zich snel van de verwoestende oorlog; rond 1960 is het land in redelijke staat van ontwikkeling en in de daaropvolgende jaren komt nadruk te liggen op industriële ontwikkeling. Rond dezelfde tijd begint Noord-Korea zich af te wenden van Russische bemoeienis terwijl haar opstelling tegenover Zuid-Korea feller wordt, waarbij gedurende de 60er jaren verscheidene gewelddadige incidenten plaats zullen vinden.
Desalniettemin komen Noord- en Zuid-Korea op 4 juli 1970 met een gezamenlijke verklaring dat door beide partijen naar wegen tot hereniging gezocht zal worden; sporadische besprekingen hiertoe vinden gedurende de jaren tachtig plaats. In dezelfde periode worden aan de zoon van Kim Il Sung, Kim Jong Il, hoge overheidsposities toegewezen waarmee de weg naar opvolging van zijn vader wordt vrijgemaakt.
In 1991 wordt Noord-Korea (evenals Zuid-Korea) lid van de Verenigde Naties, en in 1992 sluit Noord-Korea een akkoord over het bevriezen van zijn nucleaire programma met het IAEA (International Atomic Energy Agency), een instantie van de VN. Dit akkoord wordt in 1993 geschonden met het weigeren van inspecties van nucleair-gevoelige plaatsen. Tegen het eind van dat jaar meldt de CIA (Amerika's Central Intelligence Agency) dat Noord-Korea waarschijnlijk minstens 1 atoomwapen bezit. In 1995 wordt overeengekomen dat Noord-Korea haar bestaande kernreactoren ? die in staat zijn plutonium te produceren dat geschikt is voor vervaardiging van kernwapens- sluit, in ruil voor financiering en organisatie van de bouw van twee moderne, voor vervaardiging van plutonium dat geschikt is voor kernwapens ongeschikte- kernreactoren, door een internationaal consortium.
Kim Il Sung volgt zijn vader op als die in 1994 sterft.
De jaren '90 worden in Noord-Korea voor een goed deel getekend door een enorme voedselcrisis die het gehele decennium voort zal duren en ten slotte tussen de 2 en 3 miljoen levens zal kosten. Als oorzaak voor de crisis kunnen worden aangemerkt het beperken van subsidies door Rusland en China, het overheidsbeleid ten aanzien van de landbouw en een opeenvolging van droge en natte periodes.
In juni 2000 wordt streven naar het aanhalen van de betrekkingen en economische samenwerking tussen Noord- en Zuid-Korea als doelstelling overeengekomen, hetgeen leidt tot enige versoepeling in de regelgeving die tot dan toe een strakke scheiding tussen de twee staten moest garanderen.
Ook de betrekkingen met Japan worden aangehaald, in 2002 voor het eerst sinds 1948. Streven naar normalisatie van de verhoudingen tussen de twee landen wordt in een gezamenlijke verklaring in september tot doel gesteld.
In de laatste weken van 2002 raakt Noord-Korea opnieuw internationaal in het nieuws wegens schending van haar akkoord met het IAEA. Deze schending bestaat eruit dat Noord-Korea de VN-inspecteurs belast met toezicht op nucleaire activiteiten van het land, het land uitzet en aankondigt haar oude kernreactoren in Yongbyon te zullen heropenen, hetgeen Noord-Korea in staat zou stellen op korte termijn kernwapens te produceren. Algemeen wordt aangenomen dat deze acties erop gericht zijn de internationale gemeenschap onder druk te zetten om zodoende concessies af te dwingen.
