Het neutrino is een ongeladen elementair deeltje uit het standaardmodel. Het heeft een spin van 1/2 en is daarmee een fermion. De massa van het neutrino is erg klein, maar experimentele resultaten van bijvoorbeeld de Super-Kamiokande detector hebben aangetoond dat het groter dan nul is. De enige interactie die neutrino's vertonen is de zwakke kernkracht; het is niet gevoelig voor de sterke kernkracht noch elektromagnetische interacties. Omdat het neutrino zo weinig interactie met materie heeft kan het bijna ongehinderd door gewone materie heengaan. Het zou een lichtjaar dik blok lood vergen om de helft van de neutrino's die erdoor gaan tegen te houden. Neutrino detectoren bestaan daarom uit hele grote hoeveelheden materiaal. Die zijn nodig om een paar neutrino's per dag uit de miljarden per seconde die erdoor heen komen te kunnen detecteren.
In het standaard model komen drie generaties neutrino's voor. In de eerste generatie noemt men het neutrino of elektron neutrino, in de tweede generatie muon neutrino en in de derde generatie tau neutrino. De neutrino's zijn genoemd naar de leptonen uit dezelfde generatie: elektron, muon en tau.
Het bestaan van het neutrino was voorspeld door Wolfgang Pauli, die het gebruikte om het continu-spectrum van beta-verval te verklaren.
