|} Mobiele telefoons zijn apparaten waarmee men draadloos kan telefoneren op een mobiel netwerk. Mobiele telefoons maken gebruik van radio golven en van telefooncentrales om communcatie tussen de gebruikers mogelijk te maken binnen een bepaalde regio. Dit kan zowel op een openbaar mobiel netwerk als een privé netwerk. Een voorbeeld van een privé (ofwel gesloten) netwerk is het C2000 netwerk voor de hulpverleningsdiensten. De term Mobiele telefoons omvat niet de zogenaamde draadloze telefoons die gekoppeld zijn aan een vaste telefoonaansluiting, en alleen gebruikt kunnen worden binnen een straal van honderd meter van het basisstation.
Om radiofrequenties te gebruiken voor mobiele telefonie is een vergunning van het Agentschap Telecom van het Ministerie van Economische Zaken noodzakelijk. Mobiele telefoons moeten door dit agentschap (of een vergelijkbare instantie in een ander EU land) worden goedgekeurd.
Sinds ongeveer 1993 is een grote stijging geweest van het aantal Nederlanders dat een mobiele telefoon bezit. Was dit tot het begin jaren negentig van de vorige eeuw beperkt tot zakenlieden, binnenvaartschippers en beroepschauffeurs, nu heeft een groot deel van de Nederlanders een mobiele telefoon.
Hierdoor is het telefoneren in openbare ruimtes, treinen en auto's gemeengoed geworden. De overheid zag zich genoodzaakt om maatregelen af te kondigen tegen het telefoneren met één hand aan het stuur. In ziekenhuizen, vliegtuigen en andere ruimtes met gevoelige elektronische aparatuur moet men de mobiele telefoon uitschakelen.
Netwerken
Voorbeelden van openbare mobiele telefonie netwerken in Nederland zijn die van de volgende bedrijven, die een openbaar GSM netwerk aanbieden.
In België zijn het de volgende bedrijven: Al deze bedrijven verwachten van de klant dat deze betaalt voor het gebruik van het netwerk. Dit kan zowel achteraf in de vorm van een abonnement met een maandelijkse rekening, als vooraf met z.g. prepaid kaarten. Met de prepaid kaart koopt men een beltegoed voor een aantal minuten gesprekstijd. De prepaid gebruiker dient regelmatig zijn beltegoed te verhogen om zijn telefoonnummer te behouden. Data diensten
Mobiele telefoons bieden behalve de telefonie dienst ook steeds meer data diensten. Deze data kan weer getransporteerd worden naar een (draagbare) computer. Steeds meer data kan ook op het toestel zelf worden bekeken en ingevoerd worden. Een belangrijke data dienst is SMS die het mogelijk maakt om korte tekstberichten te ontvangen en te versturen. Hierdoor kan de mobiele telefoon ook dienst doen als semafoon.
Onderdelen van de mobiele telefoon
Een mobiele telefoon bestaat in 2003 gewoonlijk uit de volgende onderdelen: - Microfoon voor de opvang van spraak.
- Luidspreker voor de weergave van spraak.
- Keramische Resonator voor het belgeluid (soms gecombineerd met de luidspreker).
- Trilelement voor het stil oproepen van de gebruiker.
- Toetsen (met minstens de cijfertoetsen 0 t/m 9 en de * en # toets).
- Scherm (gebaseerd op vloeibare kristallen), al dan niet in kleur.
- Microprocessor met geheugen.
- Hoogfrequenteenheid met zender en ontvanger.
- Antenne al dan niet ingebouwd in de behuizing van het toestel.
- Batterij voor de stroomvoorziening.
Technisch zijn de mobiele telefoons mogelijk geworden door vooruitgang in de miniaturisatie van elektronische componenten en vooruitgang in de batterij technologie. Hierdoor is het in 2003 mogelijk om mobiele telefoons te fabriceren met een gewicht van minder dan 100 gram. Zie ook: Nederland - Communicatie en Belgie - Communicatie
Bron: GSM World Informatie over mobiele netwerken wereldwijd en dus ook in Nederland en België http://www.gsmworld.com/roaming
