Louis Artan werd geboren in Den Haag in 1837. Hij maakte naam als schilder en als etser. Hij stamde uit een adellijke familie, die daarbij uitgesproken artistieke ambities had. Zijn vader was hoger officier en vleugeladjudant van prins Frederik van Nassau. Zijn eerste opleiding kreeg hij te Spa, bij de landschapschilders Edouard Delvaux en Henri Marcette. Te Parijs kwam hij in contact met Gustave Courbet en Camille Corot, meesters uit het Franse realisme en wegbereiders naar het impressionisme toe. De Seine en Barbizon waren hem vertrouwd.

Dat betekent meteen, dat Louis Artan ook betrokken was bij de artistieke strubbelingen tussen het stuggere academisme en de naar vrijheid hunkerende progressisten van het Barbizonse realisme, in de landschapschilderkunst. Samen met zijn 7 jaar oudere vriend Louis Dubois vormde hij, in 1867, de "Societé libre des Beaux-Arts" te Brussel. Ook Théodore Baron, Félicien Rops, Constantin Meunier, Alfred Verwée, Jacob Smits en Charles Hermans behoorden tot deze groep. Deze omgeving leek hem zelfs nog niet voldoende, want hij zat ook nog een prestigieus erecomité voor, waartoe enkele meesters hoorden als: Camille Corot, Alfred Stevens, Jean François Millet, Eugène Fromentin, Johannhes Bosboom, Honoré Daumieren Felix Braquemond.

Drie jaar voordien, in 1864, was hij al bekroond geworden met een eerste prijs, samen met zijn vriend Henri Van der Hecht, door de "Cercle Artistique de Bruxelles". In 1873-74 verbleef hij te Antwerpen. Daar behoorde hij tot de anti-academische richting, samen met Isidoor Meyers, Jan Stobbaerts, Henri De Braekeleer, Adrien Joseph Heymans en Florent Crabeels.

Zijn faam verwierf hij echter als plein-airist op de stranden van de Belgische kust en in Bretagne. De anekdote wil, dat hij zich terugtrok in een douanehut op het strand van De Panne, alleen maar om de zee te horen, terwijl hij ze onder kleur bracht. Om de originaliteit van zijn creaties te omschrijven, noemde Jean Cadiran hem "l'Inventeur triomphant de la Mer du Nord".