Het is een jonge stad, die haar stormachtige groei halverwege de negentiende eeuw te danken had aan de textielindustrie. Lódz verwierf faam als het Manchester van het Oosten. De bevolking steeg van 13.000 in 1840 tot 506.000 in 1913. De stad was in 1892 het decor van de eerste algemene staking in Polen. Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog was de stad een van de dichtstbevolkte ter wereld.

Lódz heeft een van de grootste joodse begraafplaatsen (180.000 graven) van Europa. Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog was ruim 34% van de inwoners joods. In 1939 bezette nazi-Duitsland de stad, die Litzmannstadt ging heten. Meer dan 300.000 mensen kwamen in het getto te wonen, dat in augustus 1944 vernietigd werd. Slechts 900 mensen overleefden.

Karakteristiek in het stadsbeeld zijn de textielfabrieken en fabrikantenvilla's in neostijlen en jugendstil. Daartoe behoort de villa van Leopold Rudolf Kindermann (ul. Wolczanska 31), een van de belangrijkste Jugendstilgebouwen in Polen. De Witte Fabriek aan het Plac Niepodleglosci behandelt de geschiedenis van de textielindustrie, die van heide en verre (Duitsland, Rusland, Oostenrijk) arbeiders aantrok. Interessant is ook het Grand Hotel aan de ul. Piotrkowska, een eeuw geleden een van de grootste en voornaamste hotels in Europa. Aan de ul. Piotrkowska staan nog vele andere belangwekkende gebouwen: deze straat meet liefst zeven kilometer en herbergt ook de helft van de winkels van de stad.

Lódz is de hoofdstad van de Poolse film. Regisseurs als Krzysztof Kieslowski, Roman Polanski and Andrzej Wajda studeerden er aan de Filmacademie. Wajda wijdde zijn film The Promised Land aan de opkomst van de stad. Lódz heeft een belangrijk museum voor moderne kunst met veel aandacht voor het constructivisme.

De pianist Artur Rubinstein werd in Lódz geboren.