Klimmen betekent omhoog gaan. Het kan slaan op vliegtuigen, voertuigen, mensen en dieren. Op het vaste land verwijst het meestal naar beklimmingen van steile hellingen van bijvoorbeeld heuvels, bergen or trappen of het klimmen in een paal of een boom. Klimmen zonder een voertuig wordt meestal gedaan als sport of recreatie. De nadruk ligt daarbij meer op balans en lenigheid dan op brute kracht. Klimmen gebeurt in de open lucht in klimgebieden op echte rots of binnenshuis op artificiële klimmuren.
Korte beklimmingen worden meestal beveiligd door een lijn door een zekering boven aan de route te halen. Deze manier van klimmen heet topropen. In klimhallen is deze methode zeer gebruikelijk. Voor langere beklimmingen plaatst de klimmer de zekeringen tijdens de klim. Deze manier van klimmen heet voorklimmen.
Om het voorklimmen te beveiligen, werken klimmers in paren. Een persoon is de klimmer, de ander de zekeraar. De klimmer klimt omhoog en plaatst de beveiligingen en leidt zijn klimtouw erdoor. De zekeraar, die achter blijft, geeft touw uit en blokkeert het touw als de klimmer zou vallen. Als de klimmer bovenaan is en stand gemaakt heeft, wisselen de klimmer en de zekeraar van rol. De tweede klimmer klimt nu naar boven en verwijdert alle beveiligingen die onderweg door de eerste klimmer aangebracht zijn. De eerste klimmer fungeert nu als zekeraar.
Bijna alle klimmers volgen bekende klimroutes die zijn beschreven in klimgidsen. De meest ervaren en ondernemende klimmers zullen proberen nieuwe routes te openen en ze als eerste te klimmen.
Klimcategorieën naar type terrein
- Alpinisme is het beklimmen van bergen en kan rotsklimmen en ijsklimmen omvatten.
- Boulderen is verticale of horizontale beweging over boulders.
- Buildering (vgl. bouldering) is het beklimmen van de buitenkant van gebouwen. Dit is meestal verboden.
- IJsklimmen is het klimmen over bevroren water zoals watervallen en gletsjers.
- Indoor klimmen is verticale of horizontale beweging over artificieel geconstrueerde muren en grepen. Routes hebben een gevarieerde moeilijkheidsgraad en worden meestal aangeduid door middel van grepen van verschillende kleuren.
- Rotsklimmen is verticale of horizontale beweging over steil, rotsachtig terrein.
Klimcategorieën naar het gebruik van de beveiliging bij de beklimming
- Aid climbing: alles is geoorloofd om jezelf en je materiaal de wand op te krijgen. Je kunt materiaal in spleten stoppen en eraan trekken of erop gaan staan om jezelf omhoog te werken. Het is in bepaalde gevallen de enige manier om een rotswand te beklimmen.
- Vrij klimmen: het is bij deze vorm van klimmen alleen geoorloofd om je eigen lichaam te gebruiken om een rots te beklimmen. Materiaal zoals lijnen en zekeringen zijn er alleen voor om de klim te beveiligen en mogen niet gebruikt worden om omhoog te komen.
Klimstijlen naar mate en type van beveiliging
- Solo klimmen is het klimmen zonder materiaal en zonder lijnen. Niet te verwarren met vrij klimmen.
- Traditioneel klimmen waarbij de klimmer tijdelijke beveiligingen plaatst die de rots niet veranderen. De naklimmer verwijdert deze weer bij zijn klim.
- Sportklimmen is het klimmen van routes die zijn beveiligd met haken die in de rots zijn geboord. De ankers zijn (meestal) betrouwbaar en de klimmer heeft maar weinig materiaal nodig. Klimmers kunnen over het algemeen meer uit zichzelf halen in dit soort routes.
Wedstrijden
Wedstrijden worden meestal indoors gehouden op speciaal daarvoor gemaakte klimwanden. Er zijn twee belangrijke categorieën: - Rotpunkt: de deelnemers klimmen de een na de ander dezelfde route. De hoogste greep die ze bereiken telt. De wedstrijd bestaat meestal uit drie routes van oplopende moeilijkheidsgraad.
- Race naar de top: op twee identieke routes racen de deelnemers twee aan twee tegen elkaar naar de top. De snelste wint.
Als een bijkomende handicap kan het wedstrijdregelement stipuleren dat een route on sight geklommen moet worden. Dat wil zeggen dat een klimmer de route niet mag zien klimmen door andere klimmers en dat hij/zij slechts een beperkte tijd heeft om de route van de grond af te bestuderen. Routewaardering
Voor het aangeven van de moeilijkheidsgraad van een route zijn er verschillende schalen in gebruik. Deze routewaarderingen verschillen van land tot land en kunnen ook nog verschillen naargelang de aard van de beklimming. Zie ook
Externe link
