In Europa werd het kalligraferen aanvankelijk uitgevoerd door slaven (Romeinse Rijk), later na de doorbraak van het Christendom door monniken in kloosters. In de latere Middeleeuwen ontstonden er gilden voor kalligrafen en verluchters (zij maakten versieringen bij het letterwerk).

Na de uitvinding van de boekdrukkunst raakten deze beroepen langzamerhand overbodig. Sinds 1850 herleefde de belangstelling voor de kalligrafie. Eerst als hobby, maar de kalligrafie ontwikkelde zich als zelfstandige kunstvorm.

Vaak wordt bij het kalligraferen gebruik gemaakt van een 'brede pen', een pen die in dwarse richting een smalle, maar in lengterichting een brede streep trekt. De brede pen is afgeleid van de vorm van de rietpen (gebruikt op papyrus tot ongeveer 300 na Chr) en de ganzeveer (gebruikt op perkament en vellum, vanaf ongeveer 300) die een vergelijkbaar schrijfgedrag heeft maar veel vaker in de inkt moet worden gedoopt en waarvan de lijn meer varieert met de hoeveelheid inkt die er nog op zit. Tegenwoordig wordt ook wel de trekpen als schrijfgereedschap gebruikt.

Door kalligrafen vaak gebruikte lettertypen zijn bijvoorbeeld: de Romeinse kapitaal, de middeleeuwse unciaal, de Karolingische minuskel (en de Gotische varianten daarvan), de cursief (Italic) en het kanselarijschrift.

Externe links