In de schilderkunst ontpopte Jan Toorop zich als een van de belangrijkste symbolisten. Zijn werk evolueerde echter tot deze stijl langs zijn debuterend impressionisme, waarin hij het licht in kleur bracht, en zijn daaropvolgend divisionisme.

Hij werd geboren te Poerworedjo, op Java, in 1858 en hij stierf te 's Gravenhage in 1928. Hij was 14 jaar, toen het gezin naar Nederland kwam. Oorspronkelijk was zijn opvoeding op het commerciële gericht, maar zijn artistieke belangstelling bracht hem naar de Academie van Amsterdam, onder leiding van Auguste Allebé, van 1880 tot 1882, en die van Brussel in datzelfde jaar, onder leiding van Jean François Portaels.

Zijn verblijf te Brussel zou positief bepalend worden voor zijn kunstenaarsvorming. Te Machelen deelde hij een tijd lang een atelier met William Degouve de Nuncques. Hij maakt kennis met de letterkundigen Emile Verhaeren en Maurice Maeterlinck en dompelt zich onder in het kunstzinnige avant-gardistische milieu, dat gedomineerd wordt door James Ensor en Fernand Khnopff. Hij wordt trouwens, in 1885, al opgenomen als lid in de progressistische groep Les XX van Octave Maus.

Met zijn vriend Ensor trok hij naar Parijs en kwam er onder indruk van het pointillisme van Georges Seurat en Paul Signac. Met Verhaeren reisde hij naar Londen, in 1884 en 1886. Daar wordt hij getroffen door het merkwaardige werk van de impressionist James Whistler.

In 1890 vestigt hij zich terug in Nederland. Hier gaat hij zijn "lineair idealisme" ontwikkelen, als belangrijk symbolist, in een religieus gerichte Art-Nouveau-stijl.

In het begin van deze eeuw hield Jan Toorop zich op te Domburg, op Walcheren, samen met een groep bevriende schilders (o.a. Marinus Zwart). Van een gezamenlijk streven of een gemeenschappelijke stijl was geen sprake. Ieder volgde zijn individuele persoonlijkheid, maar wel zochten ze hun inspiratie onder "het Zeeuwse Licht". Toorop was er het middelpunt van.