De homeopathie heeft drie belangrijke kenmerken:

1. bij tegenwoordige behandeling ligt de nadruk op de oorzaak van de aandoening, niet zozeer op de symptomen ervan; Hahnemann richtte zich echter vooral op de symptomen, vandaar dat:
2. de behandeling zelf bestaat uit het toedienen van een - vaak giftig - middel (zoals arsenicum) dat in hogere dosis dezelfde symptomen zou geven als de aandoening waar de patiënt aan lijdt (similia similibus). (Vaccinatie lijkt te berusten op hetzelfde mechanisme, maar daar wordt materiaal van de ziekteverwekker zelf ingespoten, niet een middel dat dezelfde symptomen zou geven.)
3. bij de dosering van het medicijn wordt er een sterkere (of in elk geval betere) werking aan toegeschreven naarmate de verdunning sterker is (d.w.z. naarmate de concentratie lager is). Uiteraard moet de potentiëring zodanig zijn dat geen vergiftigingsverschijnselen kunnen optreden, maar aan die eis wordt altijd ruimschoots voldaan.

Table of contents

1 Verdunnen en potentiëren 2 Status 3 Werking 4 Homeopathie bij dieren

Verdunnen en potentiëren

Voor het verdunnen bestaan verschillende reeksen: de D-reeks (1 op 10), de C-reeks (1 op 100), de M-reeks (1 op 1000) en zelfs de LM-reeks (1 op 50.000). Verdunningen D1 (1 op 10), D2 (1 op 100) en D3 (1 op 1000) heten in de homeopathie oertincturen, die men onder fytotherapie rangschikt omdat "de werking daarvan voornamelijk fysisch, dus niet energetisch is".

In de klassieke homeopathie gebruikt men hoge verdunningen (vaak C200, d.w.z. een verdunning van 1 op 100-tot-de-macht-200) van een enkele stof, simplex-middelen geheten, dit in tegenstelling tot complexmiddelen, die zijn samengesteld uit een mengsel van bronbestanddelen.

Status

1. het is moeilijk te begrijpen (en zelfs onlogisch te noemen) dat een medicijn steeds sterker zou werken bij steeds lagere concentratie, vooral als de concentratie zo laag is dat in een dosis van het medicijn geen molekuul van de oorspronkelijke stof meer aanwezig kan zijn;
2. bij dubbelblinde onderzoeken blijkt de werking van homeopathische medicijnen weinig (dat wil zeggen niet-significant) te verschillen van die van een placebo. Vanuit de homeopathe is daar weer de reactie op dat dubbelblind onderzoek in de homeopathie simpelweg niet mogelijk is, omdat de homeopatische behandelmethode die nu eenmaal niet het symptoom behandelt maar de patiënt als geheel;
3. Homeopathie en natuurgeneesmiddelen worden - zeker door de leek - al gauw op een hoop gegooid.

1. de aandacht van de therapeut voor de patiënt is op zichzelf heilzaam (zie stress) en een probaat middel tegen allerlei psycho-somatische aandoeningen;
2. de theoretische placebo-werking van het voorgeschreven medicijn is vergelijkbaar met die van 'gebruikelijke' medicijnen, wat onder meer te danken is aan de verzorgde etikettering, de bemoedigende bijsluiter en de voldoende hoge prijs;
3. het veelal gebruikte oplosmiddel ethyl-alcohol is op zichzelf geneeskrachtig: het werkt ontsmettend, vaatverwijdend en pijnstillend (voor zalven en pillen geldt dit overigens niet).

Homeopathie bij dieren