Hera personificeerde de lucht, de atmosfeer, die de vruchtbaarheid op de aarde doet nederdalen, maar tevens het veranderlijkste vann alle elementen is. De betrekking tusschen Zeus en Hera stamde reeds uit een vroeger tijdperk, voordat Zeus de heerschappij over hemel en aarde had verworven. Hera was de godin der vrouwen de beschermgodin van het huwelijk. Hera was de eerwaardigste onder alle godinnen op de Olympus, zij zetelt daar op een gouden troon. Ook haar uiterlijk wekt de diepste eerbied.

In de mythologie is zij reeds de hooghartige, naijverige gemalin van Zeus en in tegenstelling tot de vele verbintenissen met lokale godheden en stervelingen die de mythen Zeus toedichtten, was haar vereniging met de oppergod een hiëros gamos ("heilig huwelijk"), dat in Athene, Samos en Knossos feestelijk werd gevierd. Hera's functie als beschermheilige van het huwelijk vindt uitdrukking in de mythen waarin zij vol jaloezie Zeus’ minnaressen en hun kinderen achtervolgt. Diverse hemelverschijnselen, die een strijd tussen de hemel en de lucht leken te beduiden, werden door de Grieken geacht de echtelijke strijd tussen Zeus en Hera te zijn.

Beroemd was vooral haar heiligdom in Argos en de daar gevierde feesten, Heraea, die met openbare spelen gepaard gingen. Van hieruit verbreidde zich de dienst van de godin over de Peloponnesos, met tempels o.a. te Olympia, Corinthe, Tiryns en Perachora. Onder de eilanden waren Delos en vooral Samos centra van de Heracultus, en in het westen Paestum (Zuid-Italië), waar de godin als beschermster van de kraamvrouw gelijkgesteld werd met de geboortegodin, die in de mythe ook wel haar dochter is.

De koe, de kraai en de pauw waren aan Hera gewijd, en met name ook de granaatappel als symbool van het leven.

De Romeinen stelden Hera gelijk aan Juno.