In het Nieuwe Testament wordt de term heilige vaak gebruikt om een gelovige mee aan te duiden. Later kreeg de term meer lading en gewicht.

Het heilig verklaren van iemand kan alleen gebeuren na zijn of haar dood. In de katholieke kerk is dit omdat iemand tijdens zijn leven nog in zonde kan vervallen; in de Oosters Othodoxe kerk om tijd voor bezinning op iemands leven te hebben.

Van heiligen wordt geloofd dat ze als intermediair tussen God en de mensen hebben geacteerd. Om tot heilige te kunnen worden verklaard, is het binnen de Katholieke Kerk noodzakelijk twee wonderen te hebben verricht, die door de kerk als zodanig erkend zijn. Bij een erkend wonder kan iemand zalig worden verklaard: dit is vaak een opstap naar een heiligverklaring. Een heiligverklaring kan alleen door de Paus worden uitgesproken.