Heike Kamerlingh Onnes (21 september 1853 - 21 februari 1926) Nederlands natuurkundige.

Hij werd geboren in Groningen en studeerde onder Robert Bunsen en Gustav Kirchhoff aan de Universiteit van Heidelberg. Van 1882 to 1923 was hij professor in de experimentele natuurkunde aan de Universiteit van Leiden.

In 1913 kreeg hij de Nobelprijs voor de Natuurkunde voor "zijn onderzoek naar de eigenschappen van materie bij lage temperaturen, hetgeen onder andere leidde tot de productie van vloeibaar helium.".

In 1908 slaagde Kamerlingh Onnes er als eerste in om helium vloeibaar te maken. Met dit doel voor ogen had hij in 1904 een speciaal cryogeen lab opgericht. Gebruik makend van het Joule-Thompson effekt lukte het hem om een temperatuur van minder dan één graad boven het absolute minimum te bereiken (0,9°K). Op dat moment was de opstelling in zijn lab de koudste plaats op aarde.

In 1911 ontdekte Kamerlingh Onnes dat zuivere metalen - zoals kwik, tin en lood - bij extreem lage temperaturen supergeleidend worden.

Hij stierf in Leiden. De instrumenten die Kamerling Onnes voor zijn experimenten liet vervaardigen zijn nog steeds te bezichtigen in Leiden, in het Boerhaave Museum. zie hieronder

Zijn student en opvolger als directeur van het lab Willem Hendrik Keesom slaagde er in 1926 als eerste in Helium in vaste toestand te brengen.