Tagoror  

Encyclopedie




Hardheidsschaal van Mohs

De Mohs hardheid van een vaste stof geeft aan op een schaal van 1 tot 10 hoe hard een materiaal is. De hardheid kan bepaald worden met een sclerometer. De meestgebruikte schaal werd ontwikkeld door Friedrich Mohs Hardheid valt te bepalen door te zien welke stof de andere een kras kan toebrengen. De hoogste waarde is 10,0 die wordt toegekend aan diamant. Met een diamant kan iedere andere stof gekrast worden. Boornitride BN bijvoorbeeld is iets zachter dan diamant maar harder dan alle volgende vaste stoffen, het heeft een hardheid van 9,8. Mohs selekteerde tien welbekende mineralen voor zijn schaal, maar bij latere metingen bleek dat zijn schaal niet lineair is. Men kan namelijk in een laboratorium ook een absolute hardheid bepalen.

Hoewel de hardheidschaal empirisch is, is hij van groot belang tijdens veldwerk aan mineralen. Het is één van de hulpmiddelen om mineralen te indentificeren, zonder een beroep te hoeven doen op analyse achteraf in een laboratorium.

Mohs Hardheid Mineraal Absolute Hardheid
1 Talk (Mg3Si4O10(OH)2) 1
2 Gips (CaSO4·2H2O) 3
3 Calciet (CaCO3) 9
4 Fluoriet (CaF2) 21
5 Apatiet (Ca5(PO4)3(OH-,Cl-,F-)) 48
6 Orthoklaas (KAlSi3O8) 72
7 Kwarts (SiO2) 100
8 Topaas (Al2SiO4(OH-,F-)2) 200
9 Korundum (Al2O3) 400
10 Diamant (C) 1500

Men heeft de tabel later wat uitgebreid tot een schaal van 1 tot 15, vooral omdat de sprong van korundum naar diamant wel erg groot was.

Hardheid Mineraal
1 Vloeistof
2 Gips
3 Calciet
4 Fluoriet
5 Apatiet
6 Orthoklaas
7 puur kwartsglas
8 Kwarts
9 Topaas
10 Granaat
11 Zirkonia smelt
12 Alumina smelt
13 Siliciumcarbide SiC
14 Boorcarbide BC
15 Diamant




Tagoror Networks: Spain  |  Philippines  |  Mexico

Los documentos de esta enciclopedia on line se publican bajo la Licencia de Documentación Libre GNU

De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn.