Armorica kreeg in de 5e eeuw een toestroming van Bretonen (Kelten) van de ander zijde van het kanaal te verwerken -uit Brittannië dus - en heet sindsdien daarom Bretagne. De streek is nadien nog lang een min of meer onafhankelijk vorstendom gebleven. Gregorius van Tours vermeldt dat vanaf de dood van Clovis de leiders worden aangeduid met graaf en niet koning, omdat zij onder Frankisch gezag stonden, maar hij vermeldt ook een aantal aanvallen (o.a. 579 en 587 onder Waroch) vanuit Bretagne die maar met moeite worden afgeweerd. Hoewel de Frankische koningen wel het gezag over de Bretons opeisten was dat meer woord dan daad. Karel de Grote werkte aan de guerches (van Frankisch werki), verdedigingswerken aan de Bretonse grens. Lodewijk de Vrome hield een aantal strafexpedities, maar de Bretons weigerden het Frankische oppergezag te erkennen. Karel de Kale werd op 22 november 845 in de slag bij Ballon verslagen en moest het gezag van Nominoë over Rennes en Nantes erkennen. In 857 werd Salomon hertog van Bretagne, hoewel hij zich zelf liever koning noemde. Tot de Vikingen het gebied veroverden (919) kende Bretagne een tijd van onafhankelijheid en voorspoed. Dat bleek bijvoorbeeld uit een muntenschat uit deze tijd in die in 1964 in Rennes werd gevonden. Later waren de machthebbers tevreden met de hertogstitel. In 942 legde Alain II bijvoorbeeld de eed van trouw af aan Lodewijk IV van Frankrijk. In die tijd maakte het toch niet zo veel meer uit omdat het centrale gezag van de koning weinig voorstelde.

Honderdjarige oorlog

In de Honderdjarige Oorlog speelde Bretagne een belangrijke rol. Er heerste een tijdlang een burger- en successieoorlog. Het Keltisch westen ondersteunde John van Montfort, het franstalige oosten Jeanne van Blois. In november 1341 werd graaf John -die Edward III als koning van Frankrijk erkende- in Nantes door de Fransen belegerd en gevangen genomen, maar zijn vrouw zette de strijd voort en werd gered door Edward III. Sindsdien konden de Engelsen altijd op steun rekenen uit Bretagne. De Fransen slaagden er rond 1377 in behalve Brest het hele hertogdom te veroveren, maar Karel V maakte daarna de fout het hertogdom van Jan IV van Bretagne vervallen te verklaren. Dit leidde tot een volksopstand tot steun van de hertog, die eerst het westen, later zijn gehele hertogdom terug wist te veroveren. Jan V van Bretagne wisselde echter van kant en sloot in 1426 een overeenkomst met de Dauphin en nam het Engelse Pontorson in. Een snelle wraakactie was echter genoeg om hem weer op andere gedachten te brengen. Later stelde de hertog zich neutraal op, maar de incompetente Somerset maakte in 1443 de fout om la Guerche, een Bretons dorp in te nemen en het selchts tegen betaling weer terug te willen geven. Nadien verbond Bretagne zich met het hof van Karel VII.

Verenigd met Frankrijk

Hoewel het einde van de Honderdjarige Oorlog en de eropvolgende vernietiging van de Bourgondische macht in Frankrijk in 1477 het einde van de semi-onafhankelijke vorstendommen in Frankrijk betekende, wist Bretagne nog tot (?) 1540 los van de Franse kroon te blijven. Uiteindelijk werd de Bretonse erfdochter Anne van Bretagne gedwongen met de Franse kroonprins te trouwen. Toch behield het gebied zeker tot de Franse Revolutie grotendeels zijn eigen half-Keltische karakter.

In de Franse Revolutie was Bretagne loyaal aan de koning en niet zonder reden: de Revolutionairen wilde niets weten van een eigen gezicht van de oude provincies, alles moest gecentraliseerd en het 'dialect' Bretons moest verdwijnen. In de 19e en 20e eeuw is het inderdaad de centrale autoriteiten in Parijs bijna gelukt het Bretons uit te doen sterven en er was in sommige kringen in Bretagne genoeg wrevel dat er bijvoorbeeld in de Tweede Wereldoorlog een zekere mate van samenwerking met de Duitsers ontstond.

In de laatste decennia van de 20e eeuw is er een kentering gekomen in de verhouding met Parijs. Er is een zekere decentralisatie op gang gekomen en er is weer onderwijs in het Bretons. Het probleem daarbij is dat er onder de jongere bevolking niet zo veel zuiver Bretonstaligen meer over zijn. Hieraan wordt echter gewerkt; zo zijn er op de radio regelmatig uitzendingen in de Bretonse taal, zijn plaatsnaamborden tweetalig en wordt muziek en literatuur in het Bretons steeds populairder. Ook de oude cultuur wordt steeds meer gekoesterd.