Patton vocht in Noord-Amerika tegen Mexicaanse opstandelingen, in de Eerste Wereldoorlog tegen de Duitsers en in de Tweede Wereldoorlog zowel in Afrika als Europa opnieuw tegen Duitsland. De driesterren generaal verzamelde daarbij een indrukwekkende serie medailles en eervolle vermeldingen.

Hij was de schrik van het Duitse opperbevel. Zijn tanklegers pasten op de bezetters van Frankrijk in 1944 dezelfde Blitzkrieg toe waarmee de Duitsers in 1940 furore maakten.

Patton was steevast in de voorste linies te vinden, zwaaiend met zijn beroemde Magnum pistool met ivoren greep. Grab 'em by the nose and kick 'em in the ass (Grijp ze bij de neus en schop ze in de kont) was zijn motto voor de troepen.

Patton had ook een schaduwzijde. Hij was grof en seksistisch. Zijn driftbuien waren legendarisch. Twee incidenten in veldhospitalen in Italië kostten hem in augustus 1943 bijna zijn carrière. Patton mishandelde er soldaten met shell shock. Eén patiënt schopte hij zelfs het veldhospitaal uit. De Geallieerde opperbevelhebber George Eisenhower schreef Patton daarop een woedende brief waarin hij excuses eiste. Die bood Patton aan ten overstaan van zijn troepen. Het opperbevel slaagde er aanvankelijk in de affaire in de doofpot te stoppen, maar in november 1943 lekten de mishandelingen toch uit. In de VS werd geroepen om het ontslag van Patton maar Eisenhower wilde hem niet laten gaan; hij kon zijn topgeneraal aan de vooravond van de invasie in Frankrijk niet missen.

Toch zou Patton zijn hele verder carrière voor tumult blijven zorgen. Na de overwinning op Duitsland wilde hij dolgraag naar de Pacific, om daar de Japanners te bevechten. Het opperbevel besloot daar, gezien het opvliegende karakter van de bevelhebber in de Pacific MacArthur, wijselijk geen gehoor aan te geven.