Nasser werd geboren in Alexandrië. Na zijn studie aan de mititaire academie was hij actief in Egyptische groeperingen tegen buitenlandse overheersing. In de oorlog van 1948 vocht hij tegen Israel. In 1952 leidde Nasser een militare coup tegen Koning Farouk I van Egypte. In het begin van 1954 arresteerde hij de toenmalige leider van Egypte, generaal Muhammad Naguib en werdop 25 februari zelf premier. Twee jaar later was Nasser de enige kandidaat bij de presidentsverkiezingen om vervolgens de eerste president van Egypte te worden.

Gedurende zijn leven was Nasser's strategie gebaseerd op een neutraal pan-Arabisme. Na aanvankelijke goede relaties met de toenamlige Westerse landen, zocht Nasser geleideijk aan meer toenadering tot het Sovjet-blok. Op 16 januari 1956 zwoer Nasser dat Palestina heroverd zou worden en in de zomer van 1956 kondigde hij de nationalisatie van het Suez kanaal af. Dit maakte hem niet populair bij vooral Engeland en Frankrijk die daar veel belangen hadden. Met de hulp van Israel (dat geteisterd werd door aanvallen van door Egypte gesteunde fedajien op haar territorium) werd Egypte aangevallen. Door druk van zowel de VS als de Sovjetunie kon de aanval niet doorgezet worden. In de Arabische ogen had Nasser echter furore gemaakt door geen compromissen te accepteren en zijn aanzien steeg dan ook in de arabische wereld.

In 1958 gingen Syrie en Egypte op Nasser's initiatief op in de Verenigde Arabische Republiek in een poging een pan-arabische staat te stichten. Er werden ook pogingen (met o.a. chemische wapens) ondernomen om Jemen bij de nieuwe republiek te betrekken maar de Verenigde Arabische Republiek viel uiteen in 1961 hoewel Egypte de naam bleef hanteren tot na Nassers dood.

Na de nederlaag in 1967 in de Zesdaagse oorlog tegen Israel wilde Nasser zijn functie neerleggen maar het Egyptische volk verzocht hem aan te blijven. Nasser overleed twee weken na de volgende oorlog en werd opgevolgd door Anwar Sadat.