Qua vorm zoeken naar de essentie en qua inhoud zoeken naar de betekenis van het schilderen of het tekenen zelf zijn de basis van de Fundamentele Kunst, door anderen Minimal Art genoemd. Al in 1965 werd de aandacht gevestigd op deze kunststijl, in NexYork, waar Frank Stella zich ontpopte tot de belangrijkste beoefenaar ervan.
De fundamentele kunst is een en ander verschuldigd aan de geometrische abstractie, de Hard Edge Abstraction en aan de optische abstractie van de Op-art, maar haar radicale vereenvoudiging brengt een meer cerebrale reactie teweeg, een minder emotionele. De taal van deze kunstenaars is inderdaad kaal abstract en lijkt geometriserend. Men wil tussen de kijker en de werkelijkheid het raadsel van het betekenen plaatsen.
Andere belangrijke minimal-schilders zijn Larry Zox, Darby Bannard, Morris Lewis en Kenneth Noland. Ook Robert Magold, Raimund Girke, Alan Green en de Nederlandse dichter-schilder Armando zochten naar de fundamentele kunst.
In België zijn het Dan Van Severen, Raoul De Keyser, Marcase en Marthe Wery die als minimalisten naam maakten.
Als beeldhouwers treden Tony Smith, Donald Judd, Robert Morris, Dan Flavin, Carl André, Sol Lewitt, Richard Serra en Anthony Caro op de voorgrond.
