Hokken

In het hok zelf worden alle wilde soorten genoteerd op een streeplijst. Op deze lijst staan alle wilde plantensoorten van Nederland. Elke soort die men vindt wordt aangestreept. Een hok mag meermalen bezocht worden, maar wel binnen een kalenderjaar. Meestal worden er tussen de honderd en tweehonderd soorten gevonden. Maar er zijn ook uitschieters naar beneden van vijftig soorten en naar boven van driehonderd soorten.

Deze gegevens worden door het landelijk bureau in Leiden verzameld en ingevoerd in Florbase, de nationale database. Aan de hand hiervan kan men zien waar welke soorten voorkomen en hoeveel.

De voorloper van het Floron, het Ivon, heeft ook dergelijke onderzoekingen gedaan. Alleen dan met uurhokken (vijf bij vijf kilometer) en kwartierhokken (ongeveer zo groot als een kilometerhok). De kwartierhokken en kilometerhokken vallen echter niet helemaal samen. Dat geeft bij analyse wel wat moeilijkheden en beperkingen. Bovendien zijn de soorten veranderd. Sommige soorten zijn samengevoegd en andere weer opgesplitst. Veel soorten zijn van naam veranderd. Al deze moeilijkheden moeten bij vergelijking tussen de onderzoekingen van Ivon en Floron overwonnen worden.

Maar de hokmethode heeft nog meer nadelen. Als het om het aanduiden van populaties gaat is het nogal grofmazig. Een kleine populatie kan net over verschillende hokken verdeeld zijn en vrij grote populatie kan net binnen in één hok vallen. Een streep op een lijst kan 1 exemplaar betreffen, maar het kan ook om 10.000 gaan. Om deze redenen zijn er ook andere projecten ontwikkeld.

Het Rodelijstproject

Landelijk meetnet Flora-Aandachtssoorten

Organisatie

De vrijwilligers zijn onderverdeeld in districten. Deze worden gecoördineerd door een districtcoördinator. Deze verzamelt de gegevens en in veel gevallen organiseert hij ook excursies om samen eens een hok te doen.

Ook worden er kampen georganiseerd waar floristen uit heel het land naar toe komen om zo samen eens op onderzoek uit te gaan en de kennis te delen.

Externe link: