Een belangrijk kenmerk van deze ideologie is een positieve waardering van het marktmechanisme. Ook wordt de nadruk gelegd op persoonlijke verantwoordelijkheid. Volgens deze ideologie dient de overheid zo min mogelijk actief in te grijpen in de maatschappij. Wetgeving en regulering dienen er echter wel op gericht te zijn om in de maatschappij zo veel mogelijk sociale ontwikkelingen te stimuleren. Een goed voorbeeld hiervan is het gebruik van fiscale middelen om bedrijven te belonen die gehandicapten in dienst nemen. Er is bij deze ideologie dus geen sprake van overheidsdwang, maar van overheidsstimulering.

Aan het einde van de twintigste eeuw heeft de Amerikaanse president Clinton zijn beleid grotendeels op deze ideeën gebaseerd. Hoewel hij hierdoor veel weerstand kreeg van zijn eigen Democratische achterban, wist hij zich hiermee wel van een tweede ambtstermijn te verzekeren. Ook de Engelse premier Blair heeft deze ideologie als uitgangspunt genomen van zijn beleid. In Nederland zien we ook veel elementen van de 'Derde Weg' in het politieke beleid aan het einde van de twintigste eeuw.

De ideologie van de 'Derde Weg' heeft gezorgd voor een verschuiving van de sociaal-democratie naar het politieke midden. Hierdoor kon ze in veel landen weer aan de macht komen.