In de Schilderkunst speelde, kort voor de eerste wereldoorlog, de Russische avantgarde een opvallend belangrijke rol in de ontwikkeling van de Abstracte Kunst. Uit het Rayonisme van Mikhaïl Larionov en het Suprematisme van Kasimir Malewitsj puurde Vladimir Tatlin het bekende '''Constructivisme. Uitgaand van de Collage-techniek van Pablo Picasso bracht hij het reliëf in de onderwerploze kunst en exposeerde hij zelfs zwevende constructies. Volgens quasi mathematisch-technische principes werden vooral geometrische vormen in compositie gebracht en werd gewild afgezien van enige subjectieve expressie. Manifesten en avantgardistische programma's legden ingewikkelde en uiteraard theoretisch filosofische discussies vast, tussen 1915 en 1920.
Langs het Bauhaus in Weimar met Elieser Lissitsky en De Stijl van Theo van Doesburg en Piet Mondriaan in Leiden drong het Constructivisme in West Europa door, na de oorlog. Terwijl Mondriaan zijn horizontaal-verticale composities creëerde, bracht van Doesburg met diagonalen een meer dynamisch constructivisme.
Naum Gabo en Antoine Pevsner waren toen al uitgegroeid tot de belangrijkste Russische exponenten van de beweging.
Frantisek Kupka, Laszlo Moholy-Nagy en Victor Vasarely verdienden evenzeer hun constructivistische sporen.
