Constantin Meunier werd geboren te Etterbeek. Studerend aan de Brusselse Academie, werkte hij 3 jaar lang als helper bij de beeldhouwer Charles Auguste Fraikin. Hij was 20 jaar, wanneer hij als schilder begon te werken, oorspronkelijk omheen religieuze thema's. In opdracht van Camille Lemonnier tekende hij een reeks illustraties voor zijn boek La Belgique, over de Belgische mijnstreken. Hij verbleef hierbij te Seraing, Val St.Lambert en in de Borinage.

In 1880 exposeerde hij met succes, op het Salon te Gent, een reeks schilderijen omtrent het harde leven van de arbeiders in de steenkolenmijnen en in de hoogovens.

In 1885 sloeg hij weer aan het beeldhouwen. Bij een bezoek aan de haven van Antwerpen had hij de overtuiging opgedaan, dat hij alleen maar in deze discipline voldoende de kracht en de hardheid van het havenarbeidersbestaan tot hun recht kon laten komen. Op dat moment ontstonden de schitterende beelden voor het ophefmakende Monument van de Arbeid, dat aan de Van Praet-brug te Laken opgericht werd. Constantin Meunier werd hiermee onsterfelijk.

In 1895 kwam hij zich weer in Brussel vestigen. Een jaar later exposeerde hij zijn werken in Parijs. Het werd een triomf. De faam van Constantin Meunier is beduidend groter geworden als beeldhouwer dan als schilder of graficus, ofschoon hij in elke discipline telkens meesterwerken uit het Sociaal Realisme presteerde.