Concentratiekampen zijn een Britse uitvinding. Zij werden voor het eerst toegepast in de Boerenoorlog van 1899-1902. In de uitgestrekte Transvaal, waar de Britse troepen de grootste moeite hadden de guerilla tactieken van de Boeren het hoofd te bieden, dwongen zij de vrouwen en kinderen van de strijders in zulke kampen bijeen. De tactiek had succes, maar was voor de getroffen bevolking een verschrikkelijke ervaring. Men zou kunnen zeggen dat daarmee de oorlogsvoering van het slagveld naar de burgerbevolking verschoof. In de verdere 20e eeuw zou die ontwikkeling alleen nog maar sterker worden.

Met name in de Tweede Wereldoorlog gebeurde de toepassing van het concentratiekamp als strijdmiddel tegen burgers op grote schaal. De meest beruchte vorm daarvan was ongetwijfeld de vernietingenskampen die in Nazi-Duitsland werden ingericht met als doel het plegen van de volkerenmoord op de joden, maar ook diverse andere bevolkingsgroepen. Daarnaast waren er echter vele andere toepassingen. Ook in de door Japan bezette gebieden waren de kampen waarin onder anderen de Nederlanders van voormalig Nederlands-Indië opgesloten werden, oorden die het begrip 'een hel op aarde' maar al te dicht benaderden. Hoewel het lot van mensen van Japanse afkomst in de Verenigde Staten niet op een lijn gesteld kan worden (zij werden in elk geval goed verzorgd) werden toch ook zij in een concentratiekamp gestopt. Het heeft vele jaren geduurd voor hun leed erkend werd.

Met het einde van de Tweede Wereldoorlog was het verschijnsel concentratiekamp echter nog zeker niet voorbij. In de Sovjetunie waren jarenlang kampen te over. In de Velden des Doods in Cambodja en tijdens de oorlog in Bosnië; kwam het beeld van uitgemergelde mensen weer voor het oog van de camera.