In de geschiedenis van de westerse geneeskunde neemt de Grieks/Romeinse arts Claudius Galenus (22 september 131 - Rome, 201) een belangrijke plaats in. Zijn geneeskundig systeem domineerde de artsenijkunde bijna 1500 jaar lang. Galenus werd geboren in Pergamum in Klein-Azië (tegenwoordig Turkije). Hij was arts van de Romeinse keizer Marcus Aurelius.
Zelf deed Galenus niet zoveel nieuwe ontdekkingen. Centraal in zijn gedachtengoed stond Hippocrates' theorie dat het menselijk lichaam bestaat uit vier lichaamssappen, te weten slijm, bloed, gele gal en zwarte gal, en dat elk sap een bepaald temperament vertegenwoordigt. Onbalans in hoeveelheden van een of meer van deze sappen zou ziekte en andere stoornissen veroorzaken. Een disbalans werd behandeld door middel van een dieet.
Nieuw was dat Galenus deze sappen koppelde aan de vier elementen water, vuur, lucht en aarde. Ook geloofde hij in de theorie van de drievoudige bloedcirculatie. Hij schreef een enorm aantal boeken, waarvan meer dan 100 bekend zijn.
Galenus bleef eeuwenlang de hoogste medische autoriteit, totdat Andreas Vesalius en William Harvey de fundamentele misvattingen van de genoemde theorieën aantoonden.
