In de plastische kunsten noemt men de beweging, die de speelse gratie van de Rococo en de statische pathos van de Barok afwijst, tussen 1770 en 1830, het Classicisme. In Frankrijk, in Engeland en in Italie heeft men het eerder over Neo-Classicisme, terwijl men nuanceert naar Louis XVI- en Empire-stijlen.
"Klassiek" als esthetische norm aanvaard, refereert het classicisme naar de Griekse en Romeinse kunst, waarbij rust en stilte beschouwd worden als essentie van het schone.
De thema's zijn meestal moralistisch en heroïsch van aard en ze dragen veelal het gewaad van de antieke geschiedenis en de mythologie. Weinig personen, in grote duidelijke gestes of theatrale poses, dragen het esthetische gehalte. De hele compositie steunt op eenvoudige vormen, waarbij bijkomstigheden genegeerd worden. Dominant zijn het natuurlijke koloriet en de duidelijke contourlijnen.
Het Classicisme uit zich in de bouwkunst door de toepassing van bepaalde verhoudingen (de compositie), waarbij de zuil het belangrijkste element is.
In Frankrijk was Jacques Louis David de zuiverste classicus, een andere bekende classicist was Jean Auguste Dominique Ingres.
In Duitsland waren Christian Gottlieb Schick en Karl Friedrich Schinkel voorname classicisten.
In Engeland was John Flaxman de voorvechter.
In België was Philippe Hennequin leermeester van Louis Gallait, terwijl André Cornelis Lens leermeester was van Pierre Joseph François. Andere bekende kunstenaars uit de classicistische periode waren Jozef Paelinck, Jozef Benoit Suvée, Pierre Redouté, Jean Baptiste Madou, François Joseph Navez, Balthazar Paul Ommeganck, Jean Baptiste Dejonghe.
Zie ook: Hollands classicisme
