Boekdrukkunst is de kunst geschriften te vermenigvuldigen door middel van een drukpers, en meer in het bijzonder door middel van het combineren van verschillende herbruikbare delen tot een af te drukken vlak. Het is onmogelijk te bepalen wanneer of door wie de boekdrukkunst is uitgevonden, hoewel de vinding aan een aantal verschillende personen wordt toegeschreven. Van dezen is de enige die historisch gezien inderdaad voor de eer in aanmerking zou kunnen komen de Chinees Pi Chang, die al in de elfde eeuw Chinese karakters zou hebben gedrukt. In de Westerse wereld wordt de Mainzer Johannes Gutenberg algemeen, hoewel zonder aanwijsbare grond, gezien als een waarschijnlijker uitvinder dan de Nederlander Laurens Janszoon Coster. Maar het lijkt wel vast te staan dat men in die tijd, rond 1450, in het Oosten al bekend was met zowel blokdruk als letterdruk. Hoewel het daarmee in theorie mogelijk is dat door de Europeeese "uitvinders" de techniek uit het Oosten is overgenomen, is dat onmogelijk meer te bepalen. Het kan zeker ook zo zijn dat men, ongeveer gelijktijdig, onafhankelijk van elkaar en anderen, de uitvinding opnieuw gedaan heeft.
In Nederland was de grootste bloei van de boekdrukkunst in de 17e eeuw. In die tijd werden de produkten van de Nederlanders drukkers, zoals Plantijn algemeen als superieur beschouwd. In de 18e eeuw werd het eigene van de Nederlanse boekdrukkunst bewaard, maar de industrie ging mee in de algemene neergang van die tijd. In de 19e eeuw was er in Nederland niet langer sprake van een toonaangevende boekdrukkunst, en de eigen kenmerken gingen verloren tot er aan het eind van de eeuw een bewuste poging gedaan werd ze te herscheppen. In deze vernieuwing waren de bijdragen van drukkerij Enschedé en lettergieterij Tetterode van veel belang. Maar naast deze vernieuwing was ook de mechanisatie in die tijd van grote invloed op de boekdrukkunst. Zie ook
