De Spaans-Catalaanse surrealistische meester Joan Miro bereikte hoogtepunten in een bio-morfische schilderkunst, in het midden van de 20ste eeuw. In een spontaan poëtische droomwereld koppelde hij technische objecten los van hun oorspronkelijke functie om ze in zijn organische figurenwereld te integreren. Deze organische figurenwereld werd gedomineerd door de seksuele problematiek, de natuur, de maan, de ster, de vrouw. Spontaan opwellende poëzie is de hoofdtoon.
Bio-morfische schilderkunst werd nooit een beweging, noch school, noch groep.
