{| border="1" cellpadding="2" cellspacing="0" align="right" ! colspan="2" bgcolor="#cccc99" | Algemeen |----- | Naam | Berkelium |----- | Symbool | Bk |----- | Atoomnummer | 97 |----- | Groep | Scandiumgroep |----- | Periode | Periode 7 |----- | Blok | F blok |----- | Reeks | Actiniden |----- | Kleur | ## |----- ! colspan="2" bgcolor="#cccc99" | Chemische eigenschappen |----- | Atoommassa (u) | 249,08 |----- | Elektronenconfiguratie | [Rn]5f5f9 7s2 |----- | Oxidatietoestanden | +3, +4 |----- | Elektronegativiteit (Pauling) | 1,3 |----- | Atoomradius (pm) | 170 |----- | 1ste Ionisatiepotentiaal (kJ×mol-1) | 601,11 |----- | 2de Ionisatiepotentiaal (kJ×mol-1) | ## |----- ! colspan="2" bgcolor="#cccc99" | Fysische eigenschappen |----- | Dichtheid (kg×m-3) | 14790 |----- | Hardheid (Mohs) | ## |----- | Smeltpunt (K) | 1323 |----- | Kookpunt (K) | ## |----- | Aggregatietoestand | Vast |----- | Smeltwarmte (kJ×mol-1) | ## |----- | Verdampingswarmte (kJ×mol-1) | ## |----- | van der Waals straal (pm) | ## |----- | Kristalstruktuur | ## |----- | Molair volume (10-6m3×mol-1) | 16,70 |----- | Dampdruk (Pa) | ## |----- | Geluidssnelheid (m×s-1) | ## |----- | Specifieke warmte (J×kg-1×K-1) | ## |----- | Elektrische weerstand (μ&Omegacm) | ## |----- | Warmtegeleiding (W×m-1×K-1) | ## |----- ! colspan=2 bgcolor="#cccc99" | Meest stabiele isotopen |---- | colspan=2 | {| border="1" cellpadding="2" cellspacing="0" width=100% |----- ! Iso ! RA (%) ! Halveringstijd ! VV ! VE (MeV) ! VP |---- | 247Bk | syn | 1380 j | &alpha | 5,889 | 243Am |---- | 248Bk | syn | 9 j | &alpha | 5,803 | 244Am |---- | 249Bk | syn | 320 d | &alpha | 8,700 | 245Am |} |----- ! colspan=2 bgcolor="#cccc99" | SI eenh. & STD worden gebruikt tenzij anders aangegeven. |}
Buurelementen
{| border=1 bgcolor=#F9FFFF |----- |Gd |Tb |Dy |----- |Cm |Bk |Cf |}
Berkelium is een scheikundig element met symbool Bk en atoomnummer 97. Het element is voor het eerst gemaakt op de Universiteit in Berkeley, Californië in de Verenigde Staten, en is ook daarnaar genoemd.
Als achtste lid van de serie van de actiniden werd berkelium ontdekt in december 1949 door Thompson, Albert Ghiorso en Glenn Seaborg. Het was daarmee het vijfde transuraan element dat werd gesynthetiseerd. De synthese werd tot stand gebracht door in een cyclotron een paar milligram 241Am met helium ionen te bombarderen in het stralingslaboratorium van Berkeley.
Het eerste isotoop dat zo werd gemaakt had een massagetal van 243, en verviel met een halfwaardetijd van 4,5 uur. Inmiddels zijn er 10 isotopen van berkelium bekend en gesynthetiseerd. Het bestaan van het isotoop 249Bk met een halfwaardetijd van 314 dagen heeft het mogelijk gemaakt om Berkelium in weegbare hoeveelheden te maken, zodat de eigenschappen van het element kunnen worden bestudeerd aan de hand van macroscopische hoeveelheden. Een van de eerste zuivere Berkeliumverbindingen, 1 nanogram berkeliumchloride, werd in 1962 gesynthetiseerd. Berkelium is waarschijnlijk nog niet in zuivere elementaire vorm gemaakt, maar men verwacht dat het een zilverachtig metaal is dat eenvoudig oplost in verdunde minerale zuren, en eenvoudig aan de lucht oxideert bij verwarming.
Röntgendiffractietechnieken zijn gebruikt om de verschillende verbindingen te identificeren.
Zoals ook andere actiniden, kan berkelium in het skelet worden geaccumuleerd.
Door zijn zeldzaamheid heeft berkelium nog geen commerciële of technologische toepassing.
Zie ook:
- Scheikunde
- Periodiek systeem
- Isotopen tabel
- Lijst met elementen
- Naburige elementen
Externe links: - Zeer uitgebreide informatie over alle elementen op webelements (engels)
