De belichtingstijd is een term uit de fotografie. Het is de tijdsduur die beschrijft hoelang een lichtgevoelige plaat of ander lichtgevoelig element wordt blootgesteld aan het licht. Met lichtgevoelig element kan bijvoorbeeld fotografische film bedoeld worden zoals dat in een fototoestel wordt gebruikt. De belichtingstijd op een fotocamera is vaak instelbaar (automatisch of handmatig) over een groot gebied (bijvoorbeeld van 1/2000 tot 2 seconden; duurdere camera's hebben een groter bereik, om grote verschillen in lichtintensiteit aan te kunnen. Bij een te lange belichtingstijd treedt overbelichting op van de film (een negatieffilm wordt dan veel te zwart na het ontwikkelen, er treedt verzadiging op). Bij een te korte belichtingstijd wordt de film onderbelicht en blijft dan te wit. Een onderbelichte film kan in het ontwikkelingslaboratorium wel opgetrokken worden, maar daarbij verliest de foto aan resolutie: er wordt een duidelijke korrel zichtbaar.
De juiste belichtingstijd wordt bepaald in combinatie met de grootte van het diafragma en de gevoeligheid van de film. Bij een kleiner diafragma (aangegeven met een groter getal), hoort een langere belichtingstijd. Bij een grotere gevoeligheid van de film (aangegeven in ASA of DIN) hoort een kortere belichtingstijd.
Tegenwoordig (2003) zijn verreweg de meeste camera's automatisch, zodat men zich geen zorgen hoeft te maken over de juiste belichting. Voor speciale effecten kan het echter nog wel zin hebben om met de belichtingstijd te spelen.
Een eenvoudige vuistregel voor het uit de hand nemen van een foto met een kleinbeeldcamera is dat de belichtingstijd in seconden kleiner moet zijn dan 1 gedeeld door de brandpuntsafstand van het gebruikte objectief in millimeter. Hiermee wordt ervoor gezorgd dat er geen bewegingsonscherpte optreedt.
