De term behoudswet is een begrip uit de klassieke natuurkunde en uit de scheikunde. Het geeft aan dat een aantal eigenschappen van een systeem constant zijn als er geen externe factoren een rol spelen. Een behoudswet is het gevolg van een symmetrie. Behoud van impuls is het gevolg van translatiesymmetrie. Behoud van energie is het gevolg van symmetrie onder tijdverschuiving. En behoud van impulsmoment is het gevolg van rotatiesymmetrie. De perkenwet van Kepler, d.w.z. behoud van impulsmoment, wordt veroorzaakt door het feit dat de aantrekkende kracht van de zon alleen van de afstand afhankelijk is, d.w.z. er is bolsymmetrie.
In de quantummechanica is dit te zien aan de operatoren: impuls en energie zijn partiele afgeleiden naar positie, resp. tijd. Het verband tussen symmetrie en behouden grootheid wordt uitgedrukt in het theorema van Noether.
De wetten worden vaak gebruikt om allerlei problemen in de natuurkunde op te lossen, vooral bij botsende objecten, maar ook in de astronomie (ronddraaiende planeten rondom de zon bijvoorbeeld).
Onderstaand een beknopt overzicht:
In de moderne, relativistische en kwantummechanische natuurkunde zijn deze behoudswetten aangepast. Bijvoorbeeld laat de beroemde formule van Einstein zien dat massa en energie met elkaar in verband staan via E = m c 2
Er geldt daarom in de relativistische mechanica geen behoud van massa meer. Energiebehoud geldt nog wel, maar alleen als massa als een vorm van energie wordt gezien.
