Zowel in de Schilderkunst als in de Beeldhouwkunst wordt de Assemblage-Kunst, binnen de Pop-Art, beschouwd als een latere uitloper, sinds de vijftiger jaren, van het vroegere Kubisme, de Abstracte Kunst, het Futurisme, het Dadaïsme en het Surrealisme. De banaliteit van de consumptiemaatschappij wordt opgehoogd tot het nieuwe en enige thema in de kunst. Alledaagse objecten worden, vaak hyperrealistisch weergegeven, in de eigen specifieke context, of samengevoegd tot een totaal nieuw realistisch beeld.
In 1961 maakte de belangrijke retrospectieve van het M.O.M.A. in New York het bilan op van de diverse pop-tendenzen en de menigvuldige mogelijkheden van de hybride technieken.
De Amerikaan Robert Rauschenberg gaf de toon aan, naast de Knal-collage van 1956 door Richard Hamilton. James Rosenquist, Jasper Johns, Allen Jones, Eduardo Paolozzi en Peter Blake zijn andere vooraanstaande schilders omheen deze beweging.
In de Beeldhouwkunst treden George Segal, Robert Watts, Red Grooms, Richard Artschwager en weer Japer Johns op de voorgrond.
