Sharon is een controversieel figuur: sommigen zien hem als een oorlogsheld, anderen als een oorlogsmisdadiger. Hijzelf laat zich echter liever als "Opa Arik" voorkomen op reclamespotjes. Ariel Sharon bereikte de graad van generaal in de Israëlische Defensiekrachten IDF. Hij diende onder meer in de Zesdaagse Oorlog en de Jom-kippoeroorlog. Sommige politieke tegenstanders beschuldigen hem ervan in deze tijd oorlogsmisdaden te hebben begaan, terwijl hij door anderen geroemd wordt om zijn militair inzicht.

Hij richtte het partijtje Shlomzion op, dat al snel in de de Likoedpartij werd opgenomen. Sinds 1977 hield Sharon portefeuilles als minister van Landbouw, Defensie, Volkshuisvesting, Handel en Industrie, Infrastructuur en Buitenlandse Zaken in regeringen van Menachem Begin, Yitzhak Shamir, Shimon Peres en Benjamin Netanyahu.

In 2001 werd Sharon in de laatste directe verkiezingen van de staat Israël verkozen tot minister-president. Hij ging toen een brede coalitie aan met Ha'avoda-Memad en twee ultra-orthodoxe partijen. Zijn tweede regering vormde hij na een verkiezingsoverwinning via het lijst-systeem, waar men in Israël intussen op was teruggevallen. Zijn huidige regering 2004 bestaat uit de Likoed (40 zetels), de seculiere Shinui-partij (15 zetels), de Nationale Unie (7) en Nationaal-Religieuze Partij (6).

Ariel Sharon is voor de tweede maal weduwnaar - de zus van zijn eerste vrouw werd zijn tweede echtgenote - en vader van drie zonen. De oudste zoon is parlementslid en de jongere econoom en zakenman. Een derde zoon kwam om in een wapenongeluk.