In de geschiedenis van de bouwkunst vindt men de Amsterdamse School terug in de periode van de Moderne Bouwkunst, waartoe ook onder meer De Stijl, Chicago School en het Expressionisme gerekend worden. Deze stijl in de bouwkunst is als het ware een reactie op de zogenaamde neo-stijlen. De eigen stijl van H.P. Berlage kan gezien worden als de basis van de Amsterdamse School, hoewel deze soberder van karakter is dan hetgeen wij nu in deze stijl classificeren. Daarom is de Amsterdamse School in zekere zin ook weer een reactie op het rationele werk van Berlage, omdat het uitgaat van expressieve en fantastische vormen, verwant aan het Expressionisme.
Hoofdkenmerk van de Amsterdamse School is het gebruik van veel baksteen en het toepassen van versieringen in de gevels, in baksteen of gebeeldhouwd natuursteen. De vaak plastische gevels zijn meestal gevuld met laddervensters en worden bekroond met steile daken en soms met torentjes versierd. Het plastische karakter en de soms zelfs symbolisch aangebrachte draagconstructie veroorzaakte soms nogal wat problemen bij het aanbrengen van de werkelijke draagconstructie.
Gebouwen uit de Amsterdamse School-periode zijn met name grote woningbouwprojecten, scholen en enkele utilitaire werken. Door de plastische gevels en de speelse indeling hiervan is er binnen deze stijl zelden sprake van massiviteit in de gebouwen. Zij zijn wel groot, maar ogen toch menselijk.
De concentratie van Amsterdamse School-gebouwen vindt men in Amsterdam, zoals bijvoorbeeld het stedenbouwkundig plan van Amsterdam-Zuid naar ontwerp van Berlage, het Scheepvaarthuis van Johan Melchior van der Mey, de woningbouw in de Spaarndammerbuurt van Michel de Klerk en schoolgebouwen van o.a. Cornelis Kruyswijk en Nicolaas Lansdorp. Buiten Amsterdam onder meer De Bijenkorf in Den Haag van Piet Kramer, enkele gebouwen van Willem Marinus Dudok in Hilversum en Park Meerwijk in Bergen (Noord-Holland) (Staal, Blaauw, Kramer, Kropholler en La Croix).
